эй ғайр , хоҳиши дил осӯда ме кунӣ

ای غیر، خواهش دل آسوده می‌کنی

Ишқи набӯдаро ғараз олӯда ме кунӣ

عشق نبوده را غرض‌آلوده می‌کنی

Донистаам ки лутфи ту бо ғайр то куҷост

دانسته‌ام که لطف تو با غیر تا کجاست

Дар пеши ман тағофул беҳуда ме кунӣ

در پیش من تغافل بیهوده می‌کنی

Дар ҳайратам ки захми ниҳони дили маро

در حیرتم که زخم نهان دل مرا

Аз хандае чигуна нмксўдаҳ ме кунӣ

از خنده‌ای چگونه نمکسوده می‌کنی

эй ғайр , бемулоҳизае дар ҳалоки ман

ای غیر، بی‌ملاحظه‌ای در هلاک من

Маълум мешавад ки ба фармӯда ме кунӣ

معلوم می‌شود که به فرموده می‌کنی

Аз шавқ , бас ки пурсиш беҳуда ме кунам

از شوق، بس که پرسش بیهوده می‌کنم

Осӯдаам азин ки ту ншнўдаҳ ме кунӣ

آسوده‌ام ازین که تو نشنوده می‌کنی

эй теғи ёр , бар сари майлии мё дигар

ای تیغ یار، بر سر میلی میا دگر

То чанд қатъи ин раҳ паймӯда ме кунӣ

تا چند قطع این ره پیموده می‌کنی