Дило биё ки барорем сар ба шайдое
دلا بیا که برآریم سر به شیدایی
Ки моҳи шаҳрии мо , шуд ғизоли саҳройӣ
که ماه شهری ما، شد غزال صحرایی
Насими оҳи ман аз шавқи он рамидаи ғизол
نسیم آه من از شوق آن رمیده غزال
Чу гирдбод илм шуд ба дашти паймое
چو گردباد علم شد به دشت پیمایی
Салоҳ нест дарин шаҳр бӯданам бе ӯ
صلاح نیست درین شهر بودنم بیاو
Ки зуд , кор дилам мекашад ба расвоӣ
که زود، کار دلم میکشد به رسوایی
Қарори сабр ба худ дода бозмондми азу
قرار صبر به خود داده بازماندم ازو
Бидон умед ки тан дар даҳум ба танҳоӣ
بدان امید که تن در دهم به تنهایی
Фироқ мекашадам ин замон ва ме гуяд
فراق میکشدم این زمان و میگوید
Сазоӣ онкӣ кунад такя бар шикебе !
سزای آنکه کند تکیه بر شکیبایی!
Ба зери бори ғам аз пои фитодае майлӣ
به زیر بار غم از پا فتادهای میلی
Куҷо шуд он ҳамаи андешаи тавоноӣ ?
کجا شد آنهمه اندیشه توانایی؟