Дил ки зиёда мекунад , қоидаи ниёз ро

دل که زیاده می کند، قاعده نیاز را

Моя ноз мешавад , хуии баҳонаи соз ро

مایه ناز می شود، خوی بهانه ساز را

Хӯни кадом бе гунаҳи рехта бар замин , ки ту

خون کدام بی گنه ریخته بر زمین،که تو

Бар задае чу шохи гул , домани срўноз ро

بر زده ای چو شاخ گل، دامن سروناز را

Пеши ту ним ҷони худ бозам , агар зи мардумӣ

پیش تو نیم جان خود بازم، اگر ز مردمی

Бозкнӣ ба сӯии ман , наргиси ним боз ро

بازکنی به سوی من، نرگس نیم باز را

То ба даруни базми хеш аз сари ноз хуоне ам

تا به درون بزم خویش از سر ناز خوانی ام

Оем ва аз бурун дар , арз кунам ниёз ро

آیم و از برون در، عرض کنم نیاز را

Ваъда хилоф кардае бо ман всозӣам хаҷал

وعده خلاف کرده ای با من وسازی ام خجل

Ранҷа ба фарз агар кунӣ , лаъли фасонаи соз ро

رنجه به فرض اگر کنی، لعل فسانه ساز را

Майлии хаста , бугсалади риштаи умри кӯтаҳат

میلی خسته، بگسلد رشته عمر کوتهت

Рухсат саркашӣ диҳад ,гар мижаи дароз ро

رخصت سرکشی دهد، گر مژه دراز را