Парвонагар зи халқи ниҳони дард ва доғ дошт
پروانه گر ز خلق نهان درد و داغ داشت
Дасти замонаи оқибаташ бар чароғ дошт
دست زمانه عاقبتش بر چراغ داشت
Изҳори сари хеш магар кардае ба ғайр
اظهار سرّ خویش مگر کردهای به غیر
Комрўзи пештари зи ту оҳанг боғ дошт
کامروز پیشتر ز تو آهنگ باغ داشت
Шаб дар гирифт пунбаи доғи дилами зи оҳ
شب در گرفت پنبه داغ دلم ز آه
Бемори ишқ бар сари болин чароғ дошт
بیمار عشق بر سر بالین چراغ داشت
Бар ҷусти вҷўии ман з чаҳ рӯ ханда зад рақиб
بر جستوجوی من ز چه رو خنده زد رقیب
Он мастро агарна ба ҷое суроғ дошт
آن مست را اگرنه به جایی سراغ داشت
Майлии зи буии машк , шаб аз ҳуши рафта буд
میلی ز بوی مشک، شب از هوش رفته بود
Савдои зулфи ёри магар дар димоғ дошт ?
سودای زلف یار مگر در دماغ داشت؟