Бози ин харобаро сипаҳи ғам гирифта аст

باز این خرابه را سپه غم گرفته است

Афлок , ранги ҳалқаи мотам гирифта аст

افلاک، رنگ حلقه ماتم گرفته است

Зон хирман замона насузад зи барқи оҳ

زان خرمن زمانه نسوزد ز برق آه

Каз гиряи осмону замини нам гирифта аст

کز گریه آسمان و زمین نم گرفته است

Олам сиёҳ гашта , ҳамоно ки субҳ ро

عالم سیاه گشته، همانا که صبح را

Ойӣнаи занги зи оҳи дамодам гирифта аст

آیینه زنگ ز آه دمادم گرفته است

Бар бедилон , сарочаи олами дарин бало

بر بی‌دلان، سراچه عالم درین بلا

Тангаст чун дилӣ ки зи олам гирифта аст

تنگ است چون دلی که ز عالم گرفته است

Чандон нигини малики азин ғуссаи канда рӯй

چندان نگین ملک ازین غصّه کنده روی

Каш бо ду дасти ҳалқаи мотам гирифта аст

کش با دو دست حلقه ماتم گرفته است

Ҳаргизи малоли моҳи сифри ин қадар набӯд

هرگز ملال ماه صفر این قَدَر نبود

Гуё ки қисматии зи муҳаррам гирифта аст

گویا که قسمتی ز محرّم گرفته است

Дардо ки шамъи хонаи давлат табоҳ шуд

دردا که شمع خانه دولت تباه شد

Олами сиёҳ аз асари дӯд оҳ шуд

عالم سیاه از اثر دود آه شد

Шуд меҳри чоштгоҳ чу шамъи саҳари табоҳ

شد مهر چاشتگاه چو شمع سحر تباه

Рӯзи ҳазор сӯхтаи кавкаб сиёҳ шуд

روز هزار سوخته کوکب سیاه شد

Инаст халқро сабаби зиндагӣ ( ки ) марг

این است خلق را سبب زندگی (که) مرگ

Рафт аз миёни збс ки хаҷали зин гуноҳ шуд

رفت از میان زبس که خجل زین گناه شد

Зилл эй каз сари шҳзодаҳ по кашид

ظلّ همای کز سر شهزاده پا کشید

Ҳарҷо афтод , бори дилу хок роҳ шуд

هرجا افتاد، بار دل و خاک راه شد

Вақти ҷҳонгшоиӣ ӯ буд , аз ғурур

وقت جهانگشایی او بود، از غرور

Монанди офтоби ҷудо аз сипоҳ шуд

مانند آفتاب جدا از سپاه شد

ӯ аз ҳазор тафриқа осуд ва суд кард

او از هزار تفرقه آسود و سود کرد

Аммо дарин муомила , нуқсон шоҳ шуд

امّا درین معامله، نقصان شاه شد

Зини пас ба дод кас ки расад , чун ба рӯзгор

زین پس به داد کس که رسد، چون به روزگار

Бедоди дида , додрас ва додхоҳ шуд

بیداد دیده، دادرس و دادخواه شد

Халқии ҷиноза бо дил ғамнок ме баранд

خلقی جنازه با دل غمناک می‌برند

Оби ҳаётро ба сӯй хок ме баранд

آب حیات را به سوی خاک می‌برند

ё онкии танг буд ҷаҳон аз шиква ӯ

یا آنکه تنگ بود جهان از شکوه او

ӯро Масеҳи вор бар афлок ме баранд

او را مسیح‌وار بر افلاک می‌برند

Неи неи паии алоҷ ба мأўои дигараш

نی‌نی پی علاج به مأوای دیگرش

Аз бими ин ҳавоӣ хатарнок ме баранд

از بیم این هوای خطرناک می‌برند

Олӯдагӣ наёфта аз гирди маъсият

آلودگی نیافته از گرد معصیت

Овардаанд пок ( ва ) ҳамон пок ме баранд

آورده‌اند پاک (و) همان پاک می‌برند

Он тозён барқи Аннанро кашони кашон

آن تازیان برق عنان را کشان کشان

Чун оҳӯони баста ба фитрок ме баранд

چون آهوان بسته به فتراک می‌برند

Фикрӣ барои дарди дили зор ӯ кунед

فکری برای درد دل زار او کنید

Зонҷои қиёси мурдани душвор ӯ кунед

زانجا قیاس مردن دشوار او کنید

Бар гӯшаи ҷиноза ӯ афканед чашм

بر گوشه جنازه او افکنید چشم

Назораи гули сари дастор ӯ кунед

نظّاره گلِ سرِ دستار او کنید

Дар пои он ҷиноза ки мастона ме равад

در پای آن جنازه که مستانه می‌رود

Ёди шамоил ( ва ) қаду рафтор ӯ кунед

یاد شمایل (و) قد و رفتار او کنید

Дар хок ёфт бо дили пари орзӯи қарор

در خاک یافت با دل پر آرزو قرار

Андешаи таҳаммул бисёр ӯ кунед

اندیشه تحمّل بسیار او کنید

Аз дил ҳануз бар натавонад гирифт даст

از دل هنوز بر نتواند گرفت دست

Ойеду чораи дили аФгор ӯ кунед

آیید و چاره دل افگار او کنید

ӯро ба ҷони хариду азуи баҳра Эй надид

او را به جان خرید و ازو بهره‌ای ندید

Андешаи зиёни харидор ӯ кунед

اندیشه زیان خریدار او کنید

К-эии умри бргзштаҳ , вафоро гузоштӣ

کای عمر برگذشته، وفا را گذاشتی

Охири зи мо гузаштӣ ва моро гузоштӣ

آخر ز ما گذشتی و ما را گذاشتی

Рафтӣ ки ҷуръаи хор май офияти шӯй

رفتی که جرعه‌خوار می عافیت شوی

Паймонаи нӯши заҳри балоро гузоштӣ

پیمانه‌نوش زهر بلا را گذاشتی

Бо ман ки дар фироқ ту будам чароғи субҳ

با من که در فراق تو بودم چراغ صبح

Туғёни тундбоди фаноро гузоштӣ

طغیان تندباد فنا را گذاشتی

Рафтӣу ҷазбаи аҷалами сӯй худ кашид

رفتیّ و جذبهٔ اجلم سوی خود کشید

Бо барги коҳ , коҳрборо гузоштӣ

با برگ کاه، کاهربا را گذاشتی

Бо ман худои азоби фироқат раво надошт

با من خدا عذاب فراقت روا نداشت

Ту доштӣу роҳи худоро гузоштӣ

تو داشتّی و راه خدا را گذاشتی

Имрӯзи дасти ман зи Аннани ту кӯтаҳ аст

امروز دست من ز عنان تو کوته است

Чун моҷарои рӯзи ҷазоро гузоштӣ ?

چون ماجرای روز جزا را گذاشتی؟

Маъзӯри дор агар ним андари рикоби ту

معذور دار اگر نیّم اندر رکاب تو

Кон қӯтам намонад ки оем ба хоби ту

کان قوّتم نماند که آیم به خواب تو

Ҷон май даҳум ба сахтии азин ғам ки мурданам

جان می‌دهم به سختی ازین غم که مردنم

Тарсам шавад василаи чашми пуроби ту

ترسم شود وسیلهٔ چشم پرآب تو

Тарсами зи ҳасрати дили худгар хабари даҳум

ترسم ز حسرت دل خود گر خبر دهم

Чун бишинавӣ , шавад сабаби изтироби ту

چون بشنوی، شود سبب اضطراب تو

Берун нахоҳам омадан эй оби зиндагӣ

بیرون نخواهم آمدن ای آّب زندگی

Аз хок то ба рӯзи ҳисоб аз ҳиҷоби ту

از خاک تا به روز حساب از حجاب تو

Кин ҷон ки дар Аннан аҷал меравад , чаро

کاین جان که در عنان اجل می‌رود، چرا

Бар боди ҳамчу гирд нашуд дар рикоби ту ?

بر باد همچو گرد نشد در رکاب تو؟

Афғони зи бахти хонаи барандози ман ки ҳаст

افغان ز بخت خانه برانداز من که هست

Ободи олимии зи ту ва ман хароби ту

آباد عالمی ز تو و من خراب تو

Аммо зи гавҳарӣ ки ба дарҷ адам шавад

امّا ز گوهری که به دُرج عدم شود

Аз баҳр , ғайри қатраи обӣ чаҳ кам шавад

از بحر، غیر قطرهٔ آبی چه کم شود

Бисёр бошад инки фазояд ҳавои боғ

بسیار باشد اینکه فزاید هوای باغ

Нахлӣ агар бурӣда ба теғ ситам шавад

نخلی اگر بریده به تیغ ستم شود

Дар боғ , сарфарози зи озодагии сети сарв

در باغ، سرفراز ز آزادگی‌ست سرو

Аз бор мива бошад агар нахл хам шавад

از بار میوه باشد اگر نخل خم شود

Айёми меҳрбону шаҳаншоҳи навҷавон

ایّام مهربان و شهنشاه نوجوان

Ин моҷарои аҷаб ки сабаби соз ғам шавад

این ماجرا عجب که سبب‌ساز غم شود

Ёрб ки саҳл бугзарад ин моҷарои саъб

یارب که سهل بگذرد این ماجرای صعب

Чандон ки хасмро сабаби сад ?илам шавад

چندان‌که خصم را سبب صد الم شود

Сабрӣ диҳад худои дарин ғуссаи шоҳ ро

صبری دهد خدای درین غصّه شاه را

Каз хўшдлӣ ба кини ситам муттаҳам шавад

کز خوشدلی به کین ستم متّهم شود

Афзӯн шавад зи мурдани фарзанд , давлаташ

افزون شود ز مردن فرزند، دولتش

Чандон ки марги шуҳра ба Яман қадам шавад

چندان‌که مرگ شهره به یُمن قدم شود