Офати тақвои мо ҷилва кунон ме ояд

آفت تقوی ما جلوه کنان می آید

Хуши шарорӣ ба сари хирман ҷон ме ояд

خوش شراری به سر خرمن جان می آید

Умрҳо рафт пас аз сӯхтан мо ва ҳануз

عمرها رفت پس از سوختن ما و هنوز

Буии меҳри ту з хокистармон ме ояд

بوی مهر تو ز خاکسترمان می آید

Рӯзӣ аз дидаи гузаштии туу хӯн аз мижа ам

روزی از دیده گذشتی تو و خون از مژه ام

Омаду умр ба сар рафт ва ҳамон ме ояд

آمد و عمر به سر رفت و همان می آید

Сари мижгони ту гирдам ки ба ёдаши ҳамаи шаб

سر مژگان تو گردم که به یادش همه شب

Мижа дар дидаи ман нӯк синон ме ояд

مژه در دیده من نوک سنان می آید

Гиря зинсон набӯд талх ҳамоно имшаб

گریه زینسان نبود تلخ همانا امشب

Ҷои хуноби дил аз дида равон ме ояд

جای خوناب دل از دیده روان می آید

Дил ба ишқи ту супурдам ба амонати лекин

دل به عشق تو سپردم به امانت لیکن

Боварам нест ки дигар ба миён ме ояд

باورم نیست که دیگر به میان می آید

Оби ин баҳри ҳамаи оташи сӯзони киштӣ

آب این بحر همه آتش سوزان کشتی

Кӣ ба афсуни муаллим ба карон ме ояд

کی به افسون معلم به کران می آید

Чанд гўӣии макаш аз ҷаври ман ишроқи нафас

چند گوئی مکش از جور من اشراق نفس

Шуъла чун дар касе уфтад ба фиғон ме ояд

شعله چون در کسی افتد به فغان می آید