Ман ва мо нагуфтаасту ҳркҷои зикр хеш карда аст гуфтааст эшон чунин гуфтанд ва эшон чунин карданд , ва агар ин дуъогӯии дарин маҷмӯи сухани шайхи барин минвол ронад ки бар лафзи муборак ӯ рафтаасту саёқати сухан аз барои табаррук ҳам барон қарор нигоҳ дорад , аз фаҳми авом давр уфтад ва баъзе аз хонандагони бал ки бештар дар назми сухану тартиби маъонӣ ба ғалат уфтанд ,у пайвастаи ин маънӣ ки шайх ба лафзи эшон хештанро хостааст , дар пеши хотир ҳифз натавонанд дошт ва баришон душвор бошад , хосса бар касе ки аввали китобро мутолиа накарда бошад ва ин маънӣ надониста . Пас ин дуъогӯӣ ба ҳукми ин аъзор ҳар куҷо кӣ шайхи лафз эшон гуфтааст лафзи мо ёдкардааст чаҳ ин лафз дар миёни халқи маъҳуд ва мутадовиласт ва ба фаҳми хонандагони наздиктар . Аммо ин маънӣ мебояд донист ки ҳар куҷо ки мо ёд кардаем , бар лафзи мубораки шайхи эшон рафтаасту алъоқли икФиаҳи алошораҳ .

من و ما نگفته است و هرکجا ذکر خویش کرده است گفته است ایشان چنین گفتند و ایشان چنین کردند، و اگر این دعاگوی درین مجموع سخن شیخ برین منوال راند که بر لفظ مبارک او رفته است و سیاقت سخن از برای تبرّک هم بران قرار نگاه دارد، از فهم عوام دور افتد و بعضی از خوانندگان بل که بیشتر در نظم سخن و ترتیب معانی به غلط افتند، و پیوسته این معنی که شیخ به لفظ ایشان خویشتن را خواسته است، در پیش خاطر حفظ نتوانند داشت و بریشان دشوار باشد، خاصه بر کسی که اول کتاب را مطالعه نکرده باشد و این معنی ندانسته. پس این دعاگوی به حکم این اعذار هر کجا کی شیخ لفظ ایشان گفته است لفظ ما یادکرده است چه این لفظ در میان خلق معهود و متداولست و به فهم خوانندگان نزدیکتر. اما این معنی می‌باید دانست که هر کجا که ما یاد کرده‌ایم، بر لفظ مبارک شیخ ایشان رفته است و العاقل یکفیه الاشارة.