Рӯзӣ дар миёни маҷлиси брзФони шайх мо рафт кӣ ҳарч бибояд гуфт мо он карда бошему ҷумлаи авлиёи қудси аллоҳи арўоҳҳм ҳамчунин бӯдаанд , ҳолоту каромоти худ аз халқ пӯшида доштаанд , магари онч бе қасди эшон зоҳир шудааст ва азишон кас бӯдааст ки чун чизе аз каромат ӯ беқасд ӯ зоҳир шудааст , аз худованди субҳонау таъолии дархоста кӣ худовандо акнӯн ончи миёни ман ва туаст , халқро барон итилоъ афтод , ҷон ман бардорад кӣ ман сари заҳмат халқ надорам кӣ маро аз ту машғӯл гардонанду ҳолеи раҳмати худои таъолӣ нақл кардааст . Аммо ин тайифаи бошндгии муқтадоёни ин қавм набошанд он тайифа ки муқтадоён бошанд дар изҳори каромати нкўшнд , аммо агар зоҳир шавад бе қасди эшон , аз он ҳам мутаъассир нашаванд чаҳ эшонро заҳмати халқ ҳиҷоб нагардад бал ки маъмур бошанд бўъзи халқу ҳидояту иршоду таҳзиби ахлоқи мурӣдон , ва ин тайифаи пухта тар бошанд .

روزی در میان مجلس برزفان شیخ ما رفت کی هرچ بباید گفت ما آن کرده باشیم و جملۀ اولیا قدس اللّه ارواحهم همچنین بوده‌اند، حالات و کرامات خود از خلق پوشیده داشته‌اند، مگر آنچ بی‌قصد ایشان ظاهر شده است و ازیشان کس بوده است که چون چیزی از کرامت او بی‌قصد او ظاهر شده است، از خداوند سبحانه و تعالی درخواسته کی خداوندا اکنون آنچ میان من و تو است، خلق را برآن اطلاع افتاد، جان من بردارد کی من سر زحمت خلق ندارم کی مرا از تو مشغول گردانند و حالی رحمت خدای تعالی نقل کرده است. اما این طایفۀ باشندگی مقتدایان این قوم نباشند آن طایفه که مقتدایان باشند در اظهار کرامت نکوشند، اما اگر ظاهر شود بی‌قصد ایشان، از آن هم متأثر نشوند چه ایشان را زحمت خلق حجاب نگردد بل که مأمور باشند بوعظ خلق و هدایت و ارشاد و تهذیب اخلاق مریدان، و این طایفه پخته‌تر باشند.

Ва ин роҳро мақомот бисёрасту машойихи ин тайифаи ҳазор ваяки мақом таъйин кардаанд ,у шарҳи он тӯл ва арзӣ дорад , мақсӯди моонст кӣ тақрир карда ояд кӣ машойих дар изҳор каромот накӯшидаанд ва як фарқи миён валеу набӣ , инаст кӣ анбиёи бозҳор мӯъҷизот маъмуранд ,у авлиё ба китмони каромоти маъмур , пас ба сабаби ин муқаддамоти муҷоҳидоту риёзоту каромот ӯ бештар пӯшида бӯдаасту каси барони матлаъи набӯда , онч аз сқоту удӯли бмо расидааст дар тасҳеҳи он маболиғат рафту ончи байнау байн аллоҳ бӯдааст дарон сухан натавон гуфт .

و این راه را مقامات بسیارست و مشایخ این طایفه هزار ویک مقام تعیین کرده‌اند، و شرح آن طول و عرضی دارد، مقصود ماآنست کی تقریر کرده آید کی مشایخ در اظهار کرامات نکوشیده‌اند و یک فرق میان ولی و نبی، اینست کی انبیا باظهار معجزات مأمورند، و اولیا به کتمان کرامات مأمور، پس به سبب این مقدمات مجاهدات و ریاضات و کرامات او بیشتر پوشیده بوده است و کس برآن مطلع نبوده، آنچ از ثقات و عدول بما رسیده است در تصحیح آن مبالغت رفت و آنچ بینه و بین اللّه بوده است درآن سخن نتوان گفت.