Ва чун шайхи мо Абӯсаиди қудси аллоҳи рӯҳаи алъзиз аз луғат фориғ шуду андеша бФқаҳ дошт , азм Марв карду рӯзии шайхи мо дар асноӣ сухан гуфт : он рӯз ки мо аз меҳана ба Марв май шудеми сӣ ҳазор байт аз шеър ёд доштем .
و چون شیخ ما ابوسعید قدس اللّه روحه العزیز از لغت فارغ شد و اندیشه بفقه داشت، عزم مرو کرد و روزی شیخ ما در اثنای سخن گفت: آن روز که ما از میهنه به مرو میشدیم سی هزار بیت از شعر یاد داشتیم.
Пас шайх ба Марв шуд , пеши эмоми Абуабдуллои алҳзрӣ . Ва ӯ эмоми вақт буд вмФтии аср ,у азълми тариқат ба огоҳӣ , ва аз ҷумлаема муътабар , ва ӯ шогирди ибн сриҷ бӯдаасту ибни сриҷ шогд мазанӣ ва мазанӣ шогирди шофиии матлабии разии аллоҳи анҳуу шайхи мо қудси аллоҳи рӯҳаи алъзизи мазҳаб шофиӣ доштааст ва ҳамчунин ҷумлаи машойих кӣ баъд аз шофиӣ бӯдаанд мазҳаб шофиӣ доштаанд .
پس شیخ به مرو شد، پیش امام ابوعبداللّه الحضری. و او امام وقت بود ومفتی عصر، و ازعلم طریقت به آگاهی، و از جملهٔ ایمهٔ معتبر، و او شاگرد ابن سریج بوده است و ابن سریج شاگرد مزنی و مزنی شاگرد شافعی مطلبی رضی اللّه عنه و شیخ ما قدس اللّه روحه العزیز مذهب شافعی داشته است و همچنین جملهٔ مشایخ کی بعد از شافعی بودهاند مذهب شافعی داشتهاند.
Ва то касе гумони набард ки аз ин калимот нақсоне уфтад бар мазҳаби эмоми Абӯҳанифаи раҳмаи аллоҳи алайҳ . Куллану ҳошо , ҳаргизи ин сӯрат набояд карду нъўзболлаҳ кӣ ин андешаи бахотир касе дар ояд , чаҳ бузургворӣу зуҳд ӯ беш аз онаст кӣ бълми ин дуъогӯии даройаду шарҳи пазирад ки ӯ Сироҷи уммату муқтадоӣ миллат бӯдааст , салавоти аллоҳу саломаи алайҳ , ва ҳар ду мазҳаб дар ҳақиқат бар абранд ва ҳар ду эмом дар онч гуфтанд , мтобъи каломи Маҷиди ҳақи субҳона ва таъолӣ гуфтанду мувофиқати наси ҳадиси Мустафои салавоти аллоҳу салома алайҳ карданд . Ва ба ҳақиқат ҳар ки дрнгрд дар миён ҳар ду мазҳаб бе таассубии бидонад кӣ ҳар ду эмом дар ҳақиқати яке андў агар дар фурӯъ ихтилофӣ ёбад онро ба чашми ихтилофи умматӣ раҳма нигарад . Аммо чунин бояд донист ки чун роҳи ин тайифа эҳтиётаст ,у машойих дар ибтидои муҷоҳидат барои риёзати чизҳое бар хештан воҷиб кардаанд ки баъзе аз он суннатаст вбъзии нофила , чунонк шайхи бўъмрў сҳўонӣ гуфтааст ки ҳукми ин хабарро : ?илед алимнии лоъолӣ албдн волед алисрии лосоФли албдн , сӣ соласт то дасти рости ман зери ноф ман нарасидаасту дасти чапи ман зибри ноф ман нарасида магар ба суннат ,
و تا کسی گمان نبرد که از این کلمات نقصانی افتد بر مذهب امام ابوحنیفه رحمة اللّه علیه. کلاً و حاشا، هرگز این صورت نباید کرد و نعوذباللّه کی این اندیشه بخاطر کسی در آید، چه بزرگواری و زهد او بیش از آنست کی بعلم این دعاگوی درآید و شرح پذیرد که او سراج امت و مقتدای ملت بوده است، صلوات اللّه و سلامه علیه، و هر دو مذهب در حقّیقت بر ابراند و هر دو امام در آنچ گفتند، متابع کلام مجید حقّ سبحانه و تعالی گفتند و موافقت نص حدیث مصطفی صلوات اللّه و سلامه علیه کردند. و به حقّیقت هر که درنگرد در میان هر دو مذهب بیتعصبی بداند کی هر دو امام در حقّیقت یکی اندو اگر در فروع اختلافی یابد آنرا به چشم اخْتِلافُ اُمَّتی رَحْمَةُ نگرد. اما چنین باید دانست که چون راه این طایفه احتیاط است، و مشایخ در ابتدای مجاهدت برای ریاضت چیزهایی بر خویشتن واجب کردهاند که بعضی از آن سنت است وبعضی نافله، چنانک شیخ بوعمرو سحوانی گفته است که حکم این خبر را: اَلْیَدُ الْیُمْنَی لاَعْالی الْبَدنِ والْیَدُ الْیُسْری لِاَسافِل الْبَدَنِ، سی سالست تا دست راست من زیر ناف من نرسیده است و دست چپ من زبر ناف من نرسیده مگر به سنت،
Ва башари ҳоФии қудси аллоҳи рӯҳаи алъзизи ҳаргизи пойафзору кафш дар пой накарда аст гуфт ҳақи субҳонау таъолӣ ҳаме фармоед аллоҳи алзии ҷаъли лаками аларзи бсотои замини бисоти ҳақи субҳона ва таъолӣаст , ва ман раво надорам ки бар бисоти худои таъолӣ бо кафшу пойафзор рӯм , ваҳмаи умри пои бараҳна рафтаасту бад-ӣни сабаб ӯро ҳоФӣ лақаб доданд .
و بشر حافی قدس اللّه روحه العزیز هرگز پای افزار و کفش در پای نکرده است گفت حقّ سبحانه و تعالی همی فرماید اللّه الَّذِی جَعَلَ لَکُمْ الْاَرضَ بَساطاً زمین بساط حقّ سبحانه و تعالی است، و من روا ندارم که بر بساط خدای تعالی با کفش و پای افزار روم، وهمه عمر پای برهنه رفته است و بدین سبب او را حافی لقب دادند.
Шайхи мо Абӯсаиди қудси аллоҳи рӯҳа алъзиз гуфтааст ки : ҳарчи мо хонда будем ва дар китобҳо дида ва ё шунӯда , кӣ Мустафои салавоти аллоҳу саломаи алайҳ онро кардааст ё фармӯда , онро ба ҷой оварадем , ва ҳарч шунида будем ва дар китобҳо дида кӣ Фрстгон он кунанд дар ибтидои мо он ҳамаи бкрдиму шарҳи он биҷой хеш оварда шавад ва ҳамчунин сирати ҷумлаи машойих ҳамин бӯдаасту ҳамаи умр бар сунани Мустафо рафтаанд ва чун дар мазҳаби шофиии разии аллоҳи анҳу зиқӣ ҳаст ва ӯ кори дайни тангтар фаро гирифтааст , ихтиёри ин тайифаи мазҳаб шофиӣаст , барои мазаллати нафас на онк дар миён ҳар ду мазҳаб дар ҳақиқат фарқаст ва ё ҳар ду эмом бар якдигар фазилатӣ доранд .
شیخ ما ابوسعید قدس اللّه روحه العزیز گفته است که: هرچ ما خوانده بودیم و در کتابها دیده و یا شنوده،کی مصطفی صلوات اللّه و سلامه علیه آنرا کرده است یا فرموده، آنرا به جای آوردیم، و هرچ شنیده بودیم و در کتابها دیده کی فرشتگان آن کنند در ابتدا ما آن همه بکردیم و شرح آن بجای خویش آورده شود و همچنین سیرت جملهٔ مشایخ همین بوده است و همه عمر بر سنن مصطفی رفتهاند و چون در مذهب شافعی رضی اللّه عنه ضیقی هست و او کار دین تنگتر فرا گرفته است، اختیار این طایفه مذهب شافعی است، برای مذلت نفس نه آنک در میان هر دو مذهب در حقّیقت فرقست و یا هر دو امام بر یکدیگر فضیلتی دارند.
Ба наздики мо ҳоли эшон чун хлФоء рошидинаст ки ҳама роҳқ донем ва аз миёни ҷони ҳамаро дӯст дорему бФзоилӣ ки эшонро будаст иқрори диҳем ва мусаллам дорем ва инкор накунем ва дуо гӯйем ҷамъӣ ки аз сари ҳавои нафасу ъиноду таассуб дар саҳобаи Мустафои салавоти аллоҳу саломаи алайҳ ваема салафу машойихи кбори разии аллоҳи анҳуам аҷмъин таън накунанду вқиът раво надоранду ҳамаро ҳақ донанду фии алҷмлаҳ ҳар касро беҳтар аз хештан донистани роҳӣ сахт некӯаст ва дар ҳамаи аҳволи бтрки эътирози гуфтани тариқии азим писандидаасту ончи бъсроти дайгарии машғӯли хоҳии гашт , босалоҳи нафаси хеши машғӯл бӯдан , ба савоби наздиктар . Ҳақи субҳонау таъолии ҳамаро бароаи ризои хеш наздик гирданд бмнаҳи вуҷӯда
به نزدیک ما حال ایشان چون خلفاء راشدین است که همه راحقّ دانیم و از میان جان همه را دوست داریم و بفضایلی که ایشان را بودست اقرار دهیم و مسلم داریم و انکار نکنیم و دعا گوییم جمعی که از سر هوای نفس و عناد و تعصب در صحابۀ مصطفی صلوات اللّه و سلامه علیه و ایمۀ سلف و مشایخ کبار رضی اللّه عنهم اجمعین طعن نکنند و وقیعت روا ندارند و همه را حقّ دانند و فی الجمله هر کس را بهتر از خویشتن دانستن راهی سخت نیکوست و در همه احوال بترک اعتراض گفتن طریقی عظیم پسندیده است و آنچ بعثرات دیگری مشغول خواهی گشت، باصلاح نفس خویش مشغول بودن، به صواب نزدیکتر. حقّ سبحانه و تعالی همه را براه رضای خویش نزدیک گرداند بمنه وجوده