Шайх гуфт , рӯзӣ дар миёни сухан , ки перӣ буд нобӣноу муъмин , бад-ӣн масҷид омадӣ , ва ба масҷиди хеш ишорат кард кӣ бар дар Машҳад шайх ҳаст , бинишастӣу Асои худ дар пас пушт хеш биниҳодӣ . Рӯзии мо ба наздики вай дар шудем бо харитаи баҳам ки аз адиб май омадем . Барони пер салом кардем , ҷавоб дод , ва гуфт писари бобӯи бўолхирӣ ? гуфтеми оре . Гуфт чаҳ май хуоне ? гуфтеми фалони китоб . Пер гуфт машойих гуфтаанд : ҳқиқаҳи алълми мо кашфи алии алсроир ва мо намедонистем он рӯз ки ҳақиқатро маънӣ чисту кашф чаҳ бошад , то баъд аз шаст соли ҳақи субҳонау таъолии ҳақиқати он сухани моро маълум гардонид ва равшан кард .

شیخ گفت، روزی در میان سخن، که پیری بود نابینا و مؤمن، بدین مسجد آمدی، و به مسجد خویش اشارت کرد کی بر در مشهد شیخ هست، بنشستی و عصای خود در پس پشت خویش بنهادی. روزی ما به نزدیک وی در شدیم با خریطه بهم که از ادیب می‌آمدیم. برآن پیر سلام کردیم، جواب داد، و گفت پسر بابو بوالخیری؟ گفتیم آری. گفت چه می‌خوانی؟ گفتیم فلان کتاب. پیر گفت مشایخ گفته‌اند: حقّیقَةُ الْعِلْمِ ما کُشِفَ عَلَی السَّرایِر و ما نمی‌دانستیم آن روز که حقّیقت را معنی چیست و کشف چه باشد، تا بعد از شصت سال حقّ سبحانه و تعالی حقّیقت آن سخن ما را معلوم گردانید و روشن کرد.