Бхти ашраф абўолимон дидам раҳмаи аллоҳи алайҳ кӣ аз мункирони шайхи дарзеу ҷўлоҳаҳ бо ҳам дӯстӣ доштанд ва чун баҳам расидандӣ мегуфтандӣ ки кори ин шайх бар асл нест . Рӯзӣ бо якдигар гуфтанд кӣ ин марди даъвӣ каромот мекунад , мо ҳар ду пеш ӯ рӯем , агар бидонад кӣ мо ҳар яке чаҳ кор кунем бидонем кӣ ӯ бар ҳақаст . Пас ҳар ду пеш шайх омаданд , чун чашми шайх бар эшон афтод гуфт :

بخط اشرف ابوالیمان دیدم رحمة اللّه علیه کی از منکران شیخ درزیی و جولاهۀ با هم دوستی داشتند و چون بهم رسیدندی می‌گفتندی که کار این شیخ بر اصل نیست. روزی با یکدیگر گفتند کی این مرد دعوی کرامات می‌کند، ما هر دو پیش او رویم، اگر بداند کی ما هر یکی چه کار کنیم بدانیم کی او بر حقّ است. پس هر دو پیش شیخ آمدند، چون چشم شیخ بر ایشان افتاد گفت:

Пас ишорат ба дарзӣ кард ва гуфт : « ин надузад магари қабои мулӯк » .

پس اشارت به درزی کرد و گفت: «این ندوزد مگر قبای ملوک».

Онгоҳи ишорат бҷўлоҳаҳ кард ва гуфт : « ин нбоФди магари гилӣми сиёҳ » .

آنگاه اشارت بجولاهه کرد و گفت: «این نبافد مگر گلیم سیاه».

Эшон чун бишуниданд ҳар ду хаҷал шуданд ва аз он инкор тавба карданд .

ایشان چون بشنیدند هر دو خجل شدند و از آن انکار توبه کردند.