Хоҷаи ъмодолдини мҳмдбни алъбоси рҳмҳоллаҳ алайҳ гуфт кӣ ман ҳафт сола будам кӣ аз падари шунӯдам кӣ гуфт : кадбонуи моҳаки духтари раис меҳана гуфт : як рӯзи шайхи бўсъид дар меҳана маҷлис мегуфт , он рӯзи шайхи сӯфии сурхи пӯшида буду дастории сипед дар сари ниҳода , бо рӯеи сурх ва сухан мегуфт ва ман дар вай назора мекардам вбдли худ андеша мекардам ки худованди субҳонау таъолиро дар ҷаҳони ҳеҷ банда ҳаст чун шайх ? чун ин андешаи бахотир ман даромад шайх рӯй бмн кард ва гуфт ҳони онч май андешӣ агар хоҳӣ ки бадоне . Бингар то бибинӣ . Ва ишорат бидон дарахт кард ки бар дар Машҳад муқаддасаст . Ман нигоҳ кардам ҷавонӣ дидам дар пои дарахти устода , сиёҳу хушку заъиф , бар зиди сӯрати шайх , неки бшўлидаҳу сухани шайх истимоъ мекард ман дар вай менагиристам ва мегуфтам кӣ ин чаҳ ҷой он дорад кӣ шайхи марои бадв ишорат мекунад ? ман дарин тафаккур будам ки шайх гуфт ҳони бозоӣ ! ман бохуд омадам . Шайх гуфт онро кӣ май бинии як тормўии вай ба наздики ҳақи таъолии гиромитар аз дунёи вохртст , брнг ғарра набояд буд .

خواجه عمادالدین محمدبن العباس رحمةاللّه علیه گفت کی من هفت ساله بودم کی از پدر شنودم کی گفت: کدبانو ماهک دختر رئیس میهنه گفت: یک روز شیخ بوسعید در میهنه مجلس می‌گفت، آن روز شیخ صوفی سرخ پوشیده بود و دستاری سپید در سر نهاده، با رویی سرخ و سخن می‌گفت و من در وی نظاره می‌کردم وبدل خود اندیشه می‌کردم که خداوند سبحانه و تعالی را در جهان هیچ بندۀ هست چون شیخ؟ چون این اندیشه بخاطر من درآمد شیخ روی بمن کرد و گفت هان آنچ می‌اندیشی اگر خواهی که بدانی. بنگر تا ببینی. و اشارت بدان درخت کرد که بر در مشهد مقدس است. من نگاه کردم جوانی دیدم در پای درخت استاده، سیاه و خشک و ضعیف، بر ضد صورت شیخ، نیک بشولیده و سخن شیخ استماع می‌کرد من در وی می‌نگریستم و می‌گفتم کی این چه جای آن دارد کی شیخ مرا بدو اشارت می‌کند؟ من درین تفکر بودم که شیخ گفت هان بازآی! من باخود آمدم. شیخ گفت آنرا کی می‌بینی یک تارموی وی به نزدیک حقّ تعالی گرامی‌تر از دنیا وآخرتست، برنگ غره نباید بود.