Аз хоҷаи бўолФтўҳ ғзоирӣ шунидам кӣ гуфт ҳар рӯзи намози дигар бар дар хонақоҳи шайх бар сари кӯии адании кӯёни дуконӣ буд , об задандӣу брФтндӣу фарши аФгндндӣу шайх онҷо бинишастӣу перони пеши шайхи бншстндӣу ҷавонони бистодндӣ ,у музиъӣ бо нузҳату кушодау хуш будӣ . Як рӯзи шайхи ҳам барин қарор нишаста буд , сар аз пеш баровард ва гуфт хоҳед то ҷосуси даргоҳи худои таъолиро бибинед ? дарин мард нигаред . Ҷамъи бознгристнд , касеро надиданд , дар ҳоли устоди эмоми абўолқсми қширӣ аз сар кӯй даромад , чун фароз омад салом гуфту бргзшт , шайх аз пас қафоӣ ӯ нагирист ва гуфт устод устодаст .

از خواجه بوالفتوح غضایری شنیدم کی گفت هر روز نماز دیگر بر در خانقاه شیخ بر سر کوی عدنی کویان دکانی بود، آب زدندی و برفتندی و فرش افگندندی و شیخ آنجا بنشستی و پیران پیش شیخ بنشستندی و جوانان بیستادندی، و موضعی با نزهت و گشاده و خوش بودی. یک روز شیخ هم برین قرار نشسته بود، سر از پیش برآورد و گفت خواهید تا جاسوس درگاه خدای تعالی را ببینید؟ درین مرد نگرید. جمع بازنگریستند، کسی را ندیدند، در حال استاد امام ابوالقسم قشیری از سر کوی درآمد، چون فراز آمد سلام گفت و برگذشت، شیخ از پس قفای او نگریست و گفت استاد استاد است.