Хоҷаи бўолФтўҳи ғзоирии раҳмаи аллоҳи алайҳ ривоят кард ва гуфт : духтари устоди буъалии дқоқи кадбонуи Фотима кӣ бҳкми устоди эмоми абўолқсми қширӣ буд , аз устоди эмоми дастурии хост то ба маҷлиси шайх бўсъид ояд . Устоди эмом дастурӣ намедод , чун бикрот мегуфт гуфт дастурӣ додам , аммо мтнкри вору пӯшидаи шӯу ноўнаҳ бар сари аФгн , яъне чодари куҳна , то касе занни набард кӣ ту кистӣ . Фотимаи бҳкми ишорати устоди он чунон кард ва ба маҷлис шайх омад ва бар бом дар миён занон бинишаст . Ва он рӯзи устоди эмом ба маҷлис наёмада буд . Чун шайх дар сухан омад ҳикоятӣ аз устоди буъалии дқоқ оғоз кард ва гуфт инак ҷузвӣ аз аҷзоӣ ӯ ӣнҷосту штибаҳ аз он ӯ ҳозираст . Чун кадбонуи Фотимаи он сухан бишунид ҳолатӣ буи даромад ва биҳуш шуд ва аз боми дргшт . Шайх гуфт худовандо на бад-ӣни бозпўшӣ ! ҳамонҷо кӣ буд дрҳўои муъаллақи бистод то занони даст фурӯ карданд , ва бар бомаш кашиданд ва ин ҳоли боситоди эмом боз намӯд .

خواجه بوالفتوح غضایری رحمة اللّه علیه روایت کرد و گفت: دختر استاد بوعلی دقاق کدبانو فاطمه کی بحکم استاد امام ابوالقسم قشیری بود، از استاد امام دستوری خواست تا به مجلس شیخ بوسعید آید. استاد امام دستوری نمی‌داد، چون بکرات می‌گفت گفت دستوری دادم، اما متنکر وار و پوشیده شو و ناونه بر سر افگن، یعنی چادر کهنه، تا کسی ظن نبرد کی تو کیستی. فاطمه بحکم اشارت استاد آن چنان کرد و به مجلس شیخ آمد و بر بام در میان زنان بنشست. و آن روز استاد امام به مجلس نیامده بود. چون شیخ در سخن آمد حکایتی از استاد بوعلی دقاق آغاز کرد و گفت اینک جزوی از اجزای او اینجاست و شطیبۀ از آن او حاضرست. چون کدبانو فاطمه آن سخن بشنید حالتی بوی درآمد و بیهوش شد و از بام درگشت. شیخ گفت خداوندا نه بدین بازپوشی! همانجا کی بود درهوا معلق بیستاد تا زنان دست فرو کردند، و بر بامش کشیدند و این حال باستاد امام باز نمود.