Аз шайхи зини алтоиФаҳи умр шоконе шунидам кӣ гуфт аз эмоми Аҳмад моликон шунидам кӣ гуфт : рӯзии шайхи Абӯсаиди қудси аллоҳи рӯҳаи алъзизу устоди эмому ҷамъии бузургони мутасаввифа дар бозор ншобўр мешуданд , бар дуконии шaлғaми ҷӯшида буд ниҳода ,у дарвеширо назар бар он афтода буд шайх мо бидонаст , ҳам онҷо кӣ буд Аннани бозкшид ,у ҳасанро гуфт бирав бдкони шaлғaми фуруш , чндонк шaлғaм дорад бустон ва биор ва ҳам онҷои масҷидӣ буд , шайх дар масҷид шуд бо устоди эмому ҷамъии мутасаввифа . Ҳасани бдкон мард рафт ва шaлғaм биовараду сало овоз доданд , даравишони бакор май бурданду шайх мувофиқат мекарду устоди эмом мувофиқат намекард вбдл инкор мекард кӣ масҷид дар миёни бозор буду пеши кушода , . Баъд аз он бурузии ду се шайхи моро бо устоди эмоми бдъўтии бурданду такаллуф бисёр кардау алвони атъимаи сохта , суфра биниҳоданд , магари таомӣ буд кӣ устодро бидон иштиҳо будӣ ва аз ваии давр буду шарми монеъ , шайх рӯй буи кард ва гуфт эй устоди он вақт кӣ диҳандат нахурӣ ва он вақт кӣ боядат ндиҳанд . Устод аз ончи рафта буд бадал истиғфор карду мутанаббеҳи гашт .

از شیخ زین الطایفه عمر شوکانی شنیدم کی گفت از امام احمد مالکان شنیدم کی گفت: روزی شیخ ابوسعید قدس اللّه روحه العزیز و استاد امام و جمعی بزرگان متصوفه در بازار نشابور می‌شدند، بر دکانی شلغم جوشیده بود نهاده، و درویشی را نظر بر آن افتاده بود شیخ ما بدانست، هم آنجا کی بود عنان بازکشید، و حسن را گفت برو بدکان شلغم فروش، چندانک شلغم دارد بستان و بیار و هم آنجا مسجدی بود، شیخ در مسجد شد با استاد امام و جمعی متصوفه. حسن بدکان مرد رفت و شلغم بیاورد و صلا آواز دادند، درویشان بکار می‌بردند و شیخ موافقت می‌کرد و استاد امام موافقت نمی‌کرد وبدل انکار می‌کرد کی مسجد در میان بازار بود و پیش گشاده،. بعد از آن بروزی دو سه شیخ ما را با استاد امام بدعوتی بردند و تکلف بسیار کرده و الوان اطعمه ساخته، سفره بنهادند، مگر طعامی بود کی استاد را بدان اشتها بودی و از وی دور بود و شرم مانع، شیخ روی بوی کرد و گفت ای استاد آن وقت کی دهندت نخوری و آن وقت کی بایدت ندهند. استاد از آنچ رفته بود بدل استغفار کرد و متنبه گشت.