Ҳам дарин вақти рӯзии шайхи Абдуллоҳи Бокӯ ба наздик шайх омад , шайх дар чаҳор болаш нишаста буд ва такя карда , аз он инкории бадал ӯ даромад . Шайх гуфт ба чаҳор болаши мангар бхлқу хуии нигар . Чун шайхи ин дақиқа бинмуд бад-ӣни лафзи мӯҷаз , шайхи Абдуллоҳро он инкор бархест ва тавба кард кӣ дигар бар шайхи ҳеҷ эътироз накунад .

هم درین وقت روزی شیخ عبداللّه باکو به نزدیک شیخ آمد، شیخ در چهار بالش نشسته بود و تکیه کرده، از آن انکاری بدل او درآمد. شیخ گفت به چهار بالش منگر بخلق و خوی نگر. چون شیخ این دقیقه بنمود بدین لفظ موجز، شیخ عبداللّه را آن انکار برخاست و توبه کرد کی دیگر بر شیخ هیچ اعتراض نکند.