Эмоми алҳрмини Абулмаъолӣ ҷўинӣ гуфт қудси аллоҳи рӯҳаи алъзиз , ки чун шайхи бўсъид ба ншобўр омад , падари ман ӯро азими мункир буд чунонк пеш ӯ сухан ӯ натавонистӣ гуфт . Як рӯз чун аз намози бомдод фориғ шуд маро гуфт ҷомаи даруш то ба зиёрати шайх бўсъид шавем . Марои азу аҷаб омад . Пас ҳар ду бирафтем то бхонқоаҳи шайх . Чун аз дар хонақоҳ дар шудем шайх гуфт : дароӣ эй халили худоӣ ба наздики ҳабиби худоӣ ! маро аз он сухани ҳам аҷаб омад , падарами дршд , шайх дар савмиъа танҳо буд , мурӣдонро овоз дод кӣ биёед ва маро бурдоред . Ва шайхи мо дар охири умри душвори бртўонстии хостн , аз баси риёзат кӣ дар аввал аҳд карда буд ва худро аз пои дроўихтаҳи бештар бртхт нишастӣу пой фурӯ гузоштӣу бадаст бар тахт қӯт кардӣ то бемадад касе бархезад . Ду каси бдўиднд аз мурӣдони шайх ва ӯро барграфтанд . Шайхи падарамро дар бар гирифт ва лаҳза бинишастанд ва сухан гуфтанд чун соъатии баромад , устод эмом даромад ва як замон ҳадис карданд . Устод эмом бархест ва бирафт . Падарам аз пас пушти устод эмом менагирист . Шайхи даҳон бар гӯши падарами ниҳод ва чизе бигуфт . Падарами бӯсии бррон шайх дод . Маро аз он ҳаракати таъаҷҷуби зиёдати гашт . Пас падарам бархесту беруни омадем . Чун бахона раседем аз падар савол кардам ки марои имрӯз аз се ҳолат таъаҷҷуб омад : яке онки шайхи бўсъидро мункир будӣу маро бомдод фармудӣ кӣ бархез то бзёрт шайх рӯем . Ва дувум чун ба наздик шайх рафтем гуфт дарой эй халили худоӣ ба наздики ҳабиби худоӣ . Сим чун устод берун рафт ту аз пас қафоӣ устод менагиристӣ , шайх чизе бигӯаш ту дар гуфт , ту бӯсии бррон ӯ наҳодӣ . Падар гуфт бдонки ман дӯш бихоб дидам кӣ бмўзъии азизу мутабаррик ва ҷое хуш май гузаштам , шайхи бўсъидро дидам ки дар он ҷой маҷлис мегуфту халқ бисёр нишаста , ман аз ғояти инкорӣ ки бовай буд рӯй аз он мавзеи бгрдонидм . Ҳотифӣ овоз дод кӣ рӯй аз касе май гирдоне ки ба манзалати ҳабиб худоӣаст дар замин ! чун бишунидам марои ғайрати башарият доман гирифт бо худ андешедам кӣ агар ӯ ба манзалати ҳабиби хдоист то ман бмнзлт кӣ бошам . Овоз омад кӣ ту бмнзлти халили худоӣ . Ман бедор шудам аз он инкор ки маро бо шайх буд ҳеҷ намонда буд блаки бъўз ҳар доварии ҳзордўстии падеди омада буд . Имрӯз ба зиёрат ӯ шудем , гуфт дарой эй халили худои наздики ҳабиби худоӣ , боз намӯд ки ман бФросту каромати брончи ту дӯш бихоб дида итилоъ дорам . Чун устод эмом бархест ман бар асар ӯ менагиристам , бар хотирам май гузашт ки агар шайхи дараҷа ҳабиб дорад ва ман дараҷаи халил , дараҷаи устод эмом чист ? шайхи даҳон бар гӯши ман ниҳод ва гуфт дараҷа кулем худои таъолӣ . Аз он ашрофи хотир ӯ бар змоири бандагони эзади субҳонау таъолӣ , таъаҷҷуб кардаму сари фурӯи барадаму бӯсии бррон шайх додам . Ман бо падар гуфтам ҳолати ин манзалатҳо чигуна тавонам донист ? падарами ин ҳадиси босноди дурусти рўоиткрд кӣ расӯл мегуяд слъм кӣ : уламои умматии конбёء банӣ Исроилу баъд аз он бо падар ба салом шайх мерафтам .

امام الحرمین ابوالمعالی جوینی گفت قدس اللّه روحه العزیز، که چون شیخ بوسعید به نشابور آمد، پدر من او را عظیم منکر بود چنانک پیش او سخن او نتوانستی گفت. یک روز چون از نماز بامداد فارغ شد مرا گفت جامه درپوش تا به زیارت شیخ بوسعید شویم. مرا ازو عجب آمد. پس هر دو برفتیم تا بخانقاه شیخ. چون از در خانقاه در شدیم شیخ گفت: درای ای خلیل خدای به نزدیک حبیب خدای! مرا از آن سخن هم عجب آمد، پدرم درشد، شیخ در صومعه تنها بود، مریدان را آواز داد کی بیایید و مرا بردارید. و شیخ ما در آخر عمر دشوار برتوانستی خاستن، از بس ریاضت کی در اول عهد کرده بود و خود را از پای درآویخته بیشتر برتخت نشستی و پای فرو گذاشتی و بدست بر تخت قوت کردی تا بی‌مدد کسی برخیزد. دو کس بدویدند از مریدان شیخ و او را برگرفتند. شیخ پدرم را در بر گرفت و لحظۀ بنشستند و سخن گفتند چون ساعتی برآمد، استاد امام درآمد و یک زمان حدیث کردند. استاد امام برخاست و برفت. پدرم از پس پشت استاد امام می‌نگریست. شیخ دهان بر گوش پدرم نهاد و چیزی بگفت. پدرم بوسی برران شیخ داد. مرا از آن حرکت تعجب زیادت گشت. پس پدرم برخاست و بیرون آمدیم. چون بخانه رسیدیم از پدر سؤال کردم که مرا امروز از سه حالت تعجب آمد: یکی آنک شیخ بوسعید را منکر بودی و مرا بامداد فرمودی کی برخیز تا بزیارت شیخ رویم. و دوم چون به نزدیک شیخ رفتیم گفت درآی ای خلیل خدای به نزدیک حبیب خدای. سیم چون استاد بیرون رفت تو از پس قفای استاد می‌نگریستی، شیخ چیزی بگوش تو در گفت، تو بوسی برران او نهادی. پدر گفت بدانک من دوش بخواب دیدم کی بموضعی عزیز و متبرّک و جایی خوش می‌گذشتم، شیخ بوسعید را دیدم که در آن جای مجلس می‌گفت و خلق بسیار نشسته، من از غایت انکاری که باوی بود روی از آن موضع بگردانیدم. هاتفی آواز داد کی روی از کسی می‌گردانی که به منزلت حبیب خدای است در زمین! چون بشنیدم مرا غیرت بشریت دامن گرفت با خود اندیشیدم کی اگر او به منزلت حبیب خدایست تا من بمنزلت کی باشم. آواز آمد کی تو بمنزلت خلیل خدایی. من بیدار شدم از آن انکار که مرا با شیخ بود هیچ نمانده بود بلک بعوض هر داوری هزاردوستی پدید آمده بود. امروز به زیارت او شدیم، گفت درآی ای خلیل خدای نزدیک حبیب خدای، باز نمود که من بفراست و کرامت برآنچ تو دوش بخواب دیدۀ اطلاع دارم. چون استاد امام برخاست من بر اثر او می‌نگریستم، بر خاطرم می‌گذشت که اگر شیخ درجۀ حبیب دارد و من درجۀ خلیل، درجۀ استاد امام چیست؟ شیخ دهان بر گوش من نهاد و گفت درجۀ کلیم خدای تعالی. از آن اشراف خاطر او بر ضمایر بندگان ایزد سبحانه و تعالی، تعجب کردم و سر فرو بردم و بوسی برران شیخ دادم. من با پدر گفتم حالت این منزلتها چگونه توانم دانست؟ پدرم این حدیث باسناد درست روایتکرد کی رسول می‌گوید صلعم کی: عُلماءُ اُمَّتی کَاَنْبیاءِ بَنی اِسْرائیل و بعد از آن با پدر به سلام شیخ می‌رفتم.