Бўсъид хишоб гуфт , кӣ ходими хоси шайхи қудси аллоҳи рӯҳаи алъзиз буд , ки рӯзии шайх аз хонақоҳи кӯии адании кӯён берун омад то ба гармоба шавад , амид хуросон мешуд , сохтӣ бар асб афганда , ва ҳануз амид хуросон набӯд , ҳам ҳоҷиб Муҳамадаш гуфтандӣ . Чун чашм бар шайх афганд аз асб бзир омад ва хизмат кард ва гуфт бадастӯрӣ суханӣ бигӯям , шайх гуфт бигӯӣ . Амид гуфт май бояд кӣ шайхи маро дар дили худ ҷой диҳад , шайх гуфт додем , аўхдмт кард ва бирафт . Ва шайх ба гармоба рафт ва он ҳадис бо ман суҳбат медошт , хештан нигоҳ натавонистам дошт , гуфтам эй шайхи он марди чунон суханӣ бигуфт ва ту иҷобат кардӣ , ӯро чаҳ маҳали он буд ? шайх гуфт ӯро боҳақи таъолӣ сиррӣаст , аҷаб набӯд ки онч ҷӯяд биёбад . Аз он рӯзи бози кор ӯ боло гирифт то баъд аз он ба муддатии наздик , хоҷаи бўолФтҳ шайх гуфт : рӯзии пеши шайх устода будам ,у амиди хуросони Аҳмади диҳистонӣ буд ва ин ҳоҷиби Муҳамади ҳоҷиб ӯ буд , рӯзӣ ба зиёрат шайх даромаданд , ҳоҷиби Муҳамад пеш меомад , ҷавонии соҳиби ҷамол буд , даромад ва хизмат кард , шайх гуфт дарой эй амиди хуросон . ӯ гуфт инак амид хуросон меояд ,у Аҳмади диҳистонӣ бар асар ӯ меомад , шайх гуфт на амиди хуросони туе , ӯ сгист , сагонаш бадаранд . Ва шайхи Аҳмади диҳистониро ки амид буд ҳеҷ илтифот накард , Аҳмади диҳистониро бикуштанду пора пора карданду ҳоҷиби Муҳамади амиди хуросони гашт ва шаст соли хароҷи хуросони беди кифоят ӯ буду пайваста ба тафохур бозгуфтӣ ки насб карда шайхам дар амидии хуросон .

بوسعید خشاب گفت، کی خادم خاص شیخ قدس اللّه روحه العزیز بود، که روزی شیخ از خانقاه کوی عدنی کویان بیرون آمد تا به گرمابه شود، عمید خراسان می‌شد، ساختی بر اسب افگنده، و هنوز عمید خراسان نبود، هم حاجب محمدش گفتندی. چون چشم بر شیخ افگند از اسب بزیر آمد و خدمت کرد و گفت بدستوری سخنی بگویم، شیخ گفت بگوی. عمید گفت می‌باید کی شیخ مرا در دل خود جای دهد، شیخ گفت دادیم، اوخدمت کرد و برفت. و شیخ به گرمابه رفت و آن حدیث با من صحبت می‌داشت، خویشتن نگاه نتوانستم داشت، گفتم ای شیخ آن مرد چنان سخنی بگفت و تو اجابت کردی، او را چه محل آن بود؟ شیخ گفت او را باحقّ تعالی سری است، عجب نبود که آنچ جوید بیابد. از آن روز باز کار او بالا گرفت تا بعد از آن به مدتی نزدیک، خواجه بوالفتح شیخ گفت: روزی پیش شیخ استاده بودم، و عمید خراسان احمد دهستانی بود و این حاجب محمد حاجب او بود، روزی به زیارت شیخ درآمدند، حاجب محمد پیش می‌آمد، جوانی صاحب جمال بود، درآمد و خدمت کرد، شیخ گفت درآی ای عمید خراسان. او گفت اینک عمید خراسان می‌آید، و احمد دهستانی بر اثر او می‌آمد، شیخ گفت نه عمید خراسان تویی، او سگیست، سگانش بدرند. و شیخ احمد دهستانی را که عمید بود هیچ التفات نکرد، احمد دهستانی را بکشتند و پاره پاره کردند و حاجب محمد عمید خراسان گشت و شصت سال خراج خراسان بید کفایت او بود و پیوسته به تفاخر بازگفتی که نصب کردۀ شیخ‌ام در عمیدی خراسان.