Аз амиди хуросон нақл кардаанд ки сабаби иродати ман дар ҳақи шайхи бўсъиду фарзандон ӯ ки дар ибтидо кӣ ман бншобўри омадам иксўораҳ будаму марои ҳоҷиб Муҳамад гуфтандӣ . Ҳар рӯзи бомдоди бадари хонақоҳи шайхи бўсъиди бргзштмӣ ва бидонҷо дрнгристмӣ ва ӯро бдидмӣ , он рӯз бар ман муборак будӣ . Як шаб андеша кардам ки фардо ба саломи ин шайх шавам ва ӯро чизе барам . Ҳазор дирами сими бсхтм аз он симӣ кӣ дар он вақт нӯздаҳ буданд , сӣ дирами бдинорӣ . Ва ин ҳазор дирами сим дар тои коғази печидам то чун рӯз шавад ба салом шайх шавам ва ин сими пеши ваии бунаам . Ва дарин хона танҳо будам ва бо кас нагуфтам . Пас бахотирам даромад кӣ ин бисёр бошад , панҷсад дирам тамом бошад сими бадв нима кардам ва панҷсад дирам дар пас болаш кардам ва панҷсад дирами бхдмти шайхи барадам ва салом гуфтам ва он сими бхўоҷаҳи ҳасан мؤдб додам . Ҳасан брФқӣ бигӯаш шайх гуфт кӣ ҳоҷиби Муҳамад шикаста овардааст , шайх гуфт мубораки бод аммо тамом наёвардааст , як нима дар пас болаш гузоштаасту ҳасанро ҳазор дирам вомаст , тамом ба ҳасан диҳад то ҳасани дил аз вом фориғ кунад . Амид гуфт чун ин сухан бишунидам мутағаййир шудаму чокарии бФрстодм то боқӣ биоварад ва бҳсн дод . Пас гуфтам эй шайхи маро қабул кун . Шайхи даст ман бигирифт ва гуфт тамом шуд , бирав ба саломат . Амид гуфт баъд аз он ҳеҷ касро бар ман даст набӯд ва ба саломат будам ва агар чаҳ харҷӣ меафтод бохтёри ман буду ҳаргизи ҳеҷ ранҷ надидам ва ҳар рӯзи корам дар зиёдат буд . Чун бозгаштами шайх аз пас пушти ман дрнгрист ва гуфт эй бсокор ки дар пас қафоӣ ин мардаст .

از عمید خراسان نقل کرده‌اند که سبب ارادت من در حقّ شیخ بوسعید و فرزندان او که در ابتدا کی من بنشابور آمدم یکسواره بودم و مرا حاجب محمد گفتندی. هر روز بامداد بدر خانقاه شیخ بوسعید برگذشتمی و بدانجا درنگریستمی و او را بدیدمی، آن روز بر من مبارک بودی. یک شب اندیشه کردم که فردا به سلام این شیخ شوم و او را چیزی برم. هزار درم سیم بسختم از آن سیمی کی در آن وقت نوزده بودند، سی درم بدیناری. و این هزار درم سیم در تایی کاغذ پیچیدم تا چون روز شود به سلام شیخ شوم و این سیم پیش وی بنهم. و درین خانه تنها بودم و با کس نگفتم. پس بخاطرم درآمد کی این بسیار باشد، پانصد درم تمام باشد سیم بدو نیمه کردم و پانصد درم در پس بالش کردم و پانصد درم بخدمت شیخ بردم و سلام گفتم و آن سیم بخواجه حسن مؤدب دادم. حسن برفقی بگوش شیخ گفت کی حاجب محمد شکستۀ آورده است، شیخ گفت مبارک باد اما تمام نیاورده است، یک نیمه در پس بالش گذاشته است و حسن را هزار درم وامست، تمام به حسن دهد تا حسن دل از وام فارغ کند. عمید گفت چون این سخن بشنیدم متغیر شدم و چاکری بفرستادم تا باقی بیاورد و بحسن داد. پس گفتم ای شیخ مرا قبول کن. شیخ دست من بگرفت و گفت تمام شد، برو به سلامت. عمید گفت بعد از آن هیچ کس را بر من دست نبود و به سلامت بودم و اگر چه خرجی می‌افتاد باختیار من بود و هرگز هیچ رنج ندیدم و هر روز کارم در زیادت بود. چون بازگشتم شیخ از پس پشت من درنگریست و گفت ای بساکار که در پس قفای این مردست.