Хоҷаи абўолқсми ҳошимӣ ҳикоят кард ки ман ҳафдаҳ сола будам кӣ шайхи бўсъиди қудси аллоҳи рӯҳаи алъзиз бтўс омаду падарами раиси Тӯс буду мурӣди шайх , ҳар рӯз ба хонақоҳи устод АбуАҳмад омадӣ ба маҷлиси шайх ,у маро бо хештан оварадӣ . Ва маро чунонк . Пас шабии он зан пайғом фиристод ки ман ба арӯсӣ мешавам , Тогоаши дор ки то ман чун бозоими туро байнам . Ман бар бом бинишастаму шаби даври дркшиду маро хоб гирифт . Ман бо хештани ин байт мегуфтам то дрхўоб нашавам . Байт :

خواجه ابوالقسم هاشمی حکایت کرد که من هفده ساله بودم کی شیخ بوسعید قدس اللّه روحه العزیز بطوس آمد و پدرم رئیس طوس بود و مرید شیخ، هر روز به خانقاه استاد ابواحمد آمدی به مجلس شیخ، و مرا با خویشتن آوردی. و مرا چنانک. پس شبی آن زن پیغام فرستاد که من به عروسی می‌شوم، توگوش دار که تا من چون بازآیم تو را بینم. من بر بام بنشستم و شب دور درکشید و مرا خواب گرفت. من با خویشتن این بیت می‌گفتم تا درخواب نشوم. بیت:

Ин байт мегуфтам , хобам дар рабӯди вдр хоб мондам , то он соъат кӣ муаззини бонг намоз кард аз хоб даромадам , ҳеҷ касро надидам . Дигари рӯз бо падар ба маҷлис шайх шудам ва бар зибри сари падари бостодм . Шайхро аз муҳаббати роҳи ҳақ савол карданд ва ӯ дарин маънӣ суханӣ мефармуд кӣ дар роҳи ҷусту ҷӯй одамӣ бингар то чаҳ мояи ранҷи барӣ ва ҳила кунӣ то ба мақсӯди рисӣ ё нарисӣ , норафта дар роҳи ҳақ ба мақсӯд чун тавон расед , кӣ инак дӯши маҳбӯбӣ ваъда дод ин ҷавонро ,у ишорат бмо кард , як нимаи шаб бехоб буд ва мегуфт : дар дида ба ҷой хоб обаст маро . Дигар чаҳ эй ҷавон ? хоҷа бўолқсм гуфт ман ҳеҷ нагуфтам аз шарм , дигар бор бозгуфт , ман биФтодм ва аз даст бишудам , чун бҳўши омадам шайх гуфт : чун дар дидаи биҷой хоб обаст туро , чаро хуфтӣ то аз мақсӯди бозмондӣ ?у байт ҷумла бигуфт . Халқ ба якбор ба фарёд омаданд ва ман биҳуш ва аз дасти рафта , шайх маро гуфт турои ин қадар бас бошад , ҳолатҳо рафт ва хрқҳо андохтанд . Падарами хрқҳои бдъўтии бозхаред . Пас чун шайхи бсроӣ мо омад падарам аз шайх дархост кард кӣ агар оби хурӣ аз дасти бўолқсми хур . Ва ман зибри сари шайх бо кӯза дар дасти устода , шайхи дубор аз дасти ман об хӯрд ва маро гуфт неки марди хоҳӣ буд . Ҳаштод ва як соли умри ман буд ҳаргиз бар ман ҳаром нарафт , аз ҳурмат гуфт шайх ,у хизмати ҳеҷ махлуқ накардам ва бо ҳеҷ кас бад накардам . Соҳиби воқеаи ин ду каромати шайх ман будам .

این بیت می‌گفتم، خوابم در ربود ودر خواب ماندم، تا آن ساعت کی مؤذن بانگ نماز کرد از خواب درآمدم، هیچ کس را ندیدم.دیگر روز با پدر به مجلس شیخ شدم و بر زبر سر پدر باستادم. شیخ را از محبت راه حقّ سؤال کردند و او درین معنی سخنی می‌فرمود کی در راه جست و جوی آدمی بنگر تا چه مایه رنج بری و حیله کنی تا به مقصود رسی یا نرسی، نارفته در راه حقّ به مقصود چون توان رسید، کی اینک دوش محبوبی وعدۀ داد این جوان را، و اشارت بما کرد، یک نیمۀ شب بی‌خواب بود و می‌گفت: در دیده به جای خواب آبست مرا. دیگر چه ای جوان؟ خواجه بوالقسم گفت من هیچ نگفتم از شرم، دیگر بار بازگفت، من بیفتادم و از دست بشدم، چون بهوش آمدم شیخ گفت: چون در دیده بجای خواب آبست ترا، چرا خفتی تا از مقصود بازماندی؟ و بیت جمله بگفت. خلق به یکبار به فریاد آمدند و من بیهوش و از دست رفته، شیخ مرا گفت ترا این قدر بس باشد، حالتها رفت و خرقها انداختند. پدرم خرقها بدعوتی بازخرید. پس چون شیخ بسرای ما آمد پدرم از شیخ درخواست کرد کی اگر آب خوری از دست بوالقسم خور. و من زبر سر شیخ با کوزه در دست استاده، شیخ دوبار از دست من آب خورد و مرا گفت نیک مرد خواهی بود. هشتاد و یک سال عمر من بود هرگز بر من حرام نرفت، از حرمت گفت شیخ، و خدمت هیچ مخلوق نکردم و با هیچ کس بد نکردم. صاحب واقعۀ این دو کرامت شیخ من بودم.