Камоли аддӣни бўсъид ъмм гуфт кӣ бо падарами хоҷаи бўсъиду ҷадами хоҷаи бўтоҳри рҳмҳоллаҳи алайҳим ба сарахси шудем , пеши низоми алмалик ба салом , гуфт дар он вақт ки шайхи бўсъиди қудси аллоҳи рӯҳаи алъзиз ба Тӯси омада , ман кӯдак будам . Бо ҷамъии кӯдакон бар сари кӯии тарсоён истода будам , шайх меомад бо ҷамъӣ , чун фарои наздик мо расед рӯй ба ҷамъ хеш кард ва гуфт ҳар кро май бояд кӣ хоҷаи ҷаҳонро бинад инак онҷо истодааст ,у ишорат бмо кард мо дар якдигар менагиристем ба таъаҷҷуб кӣ , то ин сухан киромӣ гуяд , ки мо ҳамаи кӯдакон будем ва надонистем . Имрӯз аз он таърих чиҳил соласт , акнӯн маълум шуд кӣ ин ашорот бмо мекардаст .

کمال الدین بوسعید عمم گفت کی با پدرم خواجه بوسعید و جدم خواجه بوطاهر رحمةاللّه علیهم به سرخس شدیم، پیش نظام الملک به سلام، گفت در آن وقت که شیخ بوسعید قدس اللّه روحه العزیز به طوس آمده، من کودک بودم. با جمعی کودکان بر سر کوی ترسایان ایستاده بودم، شیخ می‌آمد با جمعی، چون فرا نزدیک ما رسید روی به جمع خویش کرد و گفت هر کرا می‌باید کی خواجۀ جهان را بیند اینک آنجا ایستاده است، و اشارت بما کرد ما در یکدیگر می‌نگریستیم به تعجب کی، تا این سخن کرامی‌گوید، که ما همه کودکان بودیم و ندانستیم. امروز از آن تاریخ چهل سالست، اکنون معلوم شد کی این اشارات بما می‌کردست.