Шайхи абўолқсми рӯбоҳӣ буд дар ншобўр , аз бузургони мутасаввифау сарвари даҳ дарвеш буд аз суфиёни маърӯф ва эшон мурӣдони устоди эмоми абўолқсм қширӣ бӯдаанд . Чун шайх ба ншобўр расед ҳар даҳ бмҷлси шайх ҳозир шуданд ва дар хизмати шайхи бистоднд ва аз ҷумлаи мурӣдон шайх шуданд . Абўолқсм рӯбоҳӣ гуфт кӣ муддатҳо аз ҳақи субҳонау таъолии дармеи хостам кӣ ё раби дараҷаи шайхи бўсъид бмн намой . Шабҳо дарин маънии зорӣ ва тазаррӯъ менамудем то як шаби расӯлро слии аллоҳи алайҳ ва силам бихоб дидам , ангуштарии дронгшти дасти рост , нигинии пирӯза дар ваии нишонда . Маро гуфт дараҷаи шайхи бўсъид май талабӣ ? гуфтам балӣ ё расӯли аллоҳ . Ангушт бмн намӯд ва гуфт чун нигинаст дар ангуштарӣ . Ларз бар ман афтод . Аз хоб бедор шудаму дигари рӯз ба хизмати шайх ба маҷлис бинишастам , рӯй ба ман кард ва гуфт ҳадиси он ангуштарӣ чунаст ? чун аз шайх бишунидам дрпоиши афтодам , қудси аллоҳи рӯҳаи алъзиз .

شیخ ابوالقسم روباهی بود در نشابور، از بزرگان متصوفه و سرور ده درویش بود از صوفیان معروف و ایشان مریدان استاد امام ابوالقسم قشیری بوده‌اند. چون شیخ به نشابور رسید هر ده بمجلس شیخ حاضر شدند و در خدمت شیخ بیستادند و از جملۀ مریدان شیخ شدند. ابوالقسم روباهی گفت کی مدتها از حقّ سبحانه و تعالی درمی‌خواستم کی یا رب درجۀ شیخ بوسعید بمن نمای. شبها درین معنی زاری و تضرع می‌نمودم تا یک شب رسول را صلی اللّه علیه و سلم بخواب دیدم، انگشتری درانگشت دست راست، نگینی پیروزه در وی نشانده. مرا گفت درجۀ شیخ بوسعید می‌طلبی؟ گفتم بلی یا رسول اللّه. انگشت بمن نمود و گفت چون نگینست در انگشتری. لرز بر من افتاد. از خواب بیدار شدم و دیگر روز به خدمت شیخ به مجلس بنشستم، روی به من کرد و گفت حدیث آن انگشتری چونست؟ چون از شیخ بشنیدم درپایش افتادم، قدس اللّه روحه العزیز.