Дарвешӣ буд дар ншобўр ва ӯро азими майлии бадунё буду брҷмъи адхори азим рағбат намӯдӣ . Як шаби дузд дар хона ӯ роҳ ёфту ҳарч буд бардошт , магари мураққаъӣ ки нқдўӣ дар онҷо буд бимонад . Дигари рӯзи дарвеши азими маҳҷӯру шикаста ба маҷлис шайх омад ва бо кас нагуфт . Шайх дар миёни сухан рӯй бидон дарвеш кард ва гуфт эй дарвеш :

درویشی بود در نشابور و او را عظیم میلی بدنیا بود و برجمع ادخار عظیم رغبت نمودی. یک شب دزد در خانۀ او راه یافت و هرچ بود برداشت، مگر مرقعی که نقدوی در آنجا بود بماند. دیگر روز درویش عظیم مهجور و شکسته به مجلس شیخ آمد و با کس نگفت. شیخ در میان سخن روی بدان درویش کرد و گفت ای درویش:

Дарвеш фарёд даргирифт ва ба хизмат шайх омад ва он нақд кӣ монда буд дар миён оварад . Шайх гуфт чунин бояд кӣ ҳама дар миён бошад .

درویش فریاد درگرفت و به خدمت شیخ آمد و آن نقد کی مانده بود در میان آورد. شیخ گفت چنین باید کی همه در میان باشد.