Дар он вақт кӣ шайхи бўсъид ба ншобўр буд муаззини масҷиди мтрзи як шаб бар минора қуръон мехонд ва дар он ҳамсоягии туркии бемор буд , таркро овози муаззин хуш омад , бисёре бигирист . Чун офтоб рӯй бинмуд каси бФрстоди вмؤзнро бихонад ва гуфт дӯши барин минораи қуръон тўмӣ хондӣ ? гуфт балӣ . Гуфт дигарбора бархон . Муаззини панҷ оятӣ бархонад . Як дурусти зари буи ҳамроҳ кард . Муаззини бастад ва аз пеши тарк берун омад ва ба маҷлис шайх омад . Шайх сухан мегуфт , дар миёни маҷлиси ду сгбон аз дар хонақоҳ даромаданд ва аз шайх чизе хостанд . Шайх рӯй бмؤзн кард ва гуфт он дурусти зар ки аз тарки гирифтаи бад-ӣн ҳар ду шахси расон . Муаззин дар тафаккур афтод ки тарки зар танҳо бмн доду онҷои ҳеҷ кас ҳозир набӯд шайхро ки гуфт ? шайх гуфт бисёр миндиш кӣ оби гармобаи поргинро шояд .

در آن وقت کی شیخ بوسعید به نشابور بود مؤذن مسجد مطرز یک شب بر مناره قرآن می‌خواند و در آن همسایگی ترکی بیمار بود، ترک را آواز مؤذن خوش آمد، بسیاری بگریست. چون آفتاب روی بنمود کس بفرستاد ومؤذن را بخواند و گفت دوش برین مناره قرآن تومی‌خواندی؟ گفت بلی. گفت دیگرباره برخوان. مؤذن پنج آیتی برخواند. یک درست زر بوی همراه کرد. مؤذن بستد و از پیش ترک بیرون آمد و به مجلس شیخ آمد. شیخ سخن می‌گفت، در میان مجلس دو سگبان از در خانقاه درآمدند و از شیخ چیزی خواستند. شیخ روی بمؤذن کرد و گفت آن درست زر که از ترک گرفتۀ بدین هر دو شخص رسان. مؤذن در تفکر افتاد که ترک زر تنها بمن داد و آنجا هیچ کس حاضر نبود شیخ را که گفت؟ شیخ گفت بسیار میندیش کی آب گرمابه پارگین را شاید.