Ҳасан мؤдб гуфт кӣ рӯзҳо буд кӣ дар хонақоҳ гӯшт наёварда буданд , ки ваҷҳ он надоштаму ҷамъро тқозоءи гӯшт май буд . Як рӯзи шайх маҷлис мегуфт : маро гуфт бархез ё ҳасану наздики он ҷавони рӯи наздики он ҷавон шудам , гуфтам шайх гуфт эй ҷавон , он дуруст кӣ барбанд тести як динору ҳбҳисти бдрўишони расон . Чун бишунид гирён шуд , бандро бикшоду дурусти зар бмн дод , бхдмт шайх оварадам . Шайх гуфт бирав то ба сари бозори оҳангарон , ҷавони қассоби барраи шери маст бар даст дорад такаллуфҳо карда , аз ваии бихар ва бо ӯ бирав то бшўлаҳу дарон гӯ андоз то ҷонварони он муғоки даҳоне чарб кунанд . намерафтаму ҳамаи роҳи бдрўн доварӣ мекардам ки чанд рӯзаст дар хонақоҳи гӯшт набӯдааст , шайхи барраи ширмсти парварда бсгон медиҳад . Чун рафтам ҳамчунон дидам кӣ шайхи фармӯда буд ва он барраро азуӣ харидорӣ кардам ва он дурусти буии расонидаму ҷавонро бо худ ббрдми вони барра дар пеши сегон андохтаму халқӣ барон бонакор ба назораи бистоднд . Он ҷавони бгристни устод ва гуфт марои пеши шайх бар , ҷавонро бхдмти шайхи барадам , дар пой шайх афтод ва мегуфт тавба кардам . Шайх маро гуфт эй ҳасан чаҳор моҳаст ки ин ҷавон дар он барраи ранҷ май барад , дӯши он барра бамурд ҷавонро дареғ омад ки биндозад , рўондоштим кӣ он мурдор ба ҳалқ халқ расаду мусулмонӣ аз он мурдор бихӯрад . Ин мард бмқсўд расед , он ҷонварон низ лабӣ чарб карданд , ту доварӣ чаро мекунӣ ? ин даравишони поконнд , ҷуз пок нахуранд ҷавон бар пой хосту гуфто ки марои гӯсфанд ҳалол ҳаст ҷиҳати суфиён шайх гуфт ин ҳама мебоист то сегон даҳанӣ чарб кунанд ва ин мард ба мақсӯд расад ва шумо бгўшти ҳалол .

حسن مؤدب گفت کی روزها بود کی در خانقاه گوشت نیاورده بودند، که وجه آن نداشتم و جمع را تقاضاء گوشت می‌بود. یک روز شیخ مجلس می‌گفت: مرا گفت برخیز یا حسن و نزدیک آن جوان رو نزدیک آن جوان شدم،گفتم شیخ گفت ای جوان، آن درست کی بربند تست یک دینار و حبهٔیست بدرویشان رسان. چون بشنید گریان شد، بند را بگشاد و درست زر بمن داد، بخدمت شیخ آوردم. شیخ گفت برو تا به سر بازار آهنگران، جوان قصاب برۀ شیر مست بر دست دارد تکلفها کرده، از وی بخر و با او برو تا بشوله و درآن گو انداز تا جانوران آن مغاک دهانی چرب کنند. می‌رفتم و همه راه بدرون داوری می‌کردم که چند روزست در خانقاه گوشت نبوده است، شیخ برۀ شیرمست پرورده بسگان می‌دهد. چون رفتم همچنان دیدم کی شیخ فرموده بود و آن بره را ازوی خریداری کردم و آن درست بوی رسانیدم و جوان را با خود ببردم وآن بره در پیش سگان انداختم و خلقی برآن بانکار به نظاره بیستادند. آن جوان بگریستن استاد و گفت مرا پیش شیخ بر، جوان را بخدمت شیخ بردم، در پای شیخ افتاد و می‌گفت توبه کردم. شیخ مرا گفت ای حسن چهار ماهست که این جوان در آن بره رنج می‌برد، دوش آن بره بمرد جوان را دریغ آمد که بیندازد، روانداشتیم کی آن مردار به حلق خلق رسد و مسلمانی از آن مردار بخورد. این مرد بمقصود رسید، آن جانوران نیز لبی چرب کردند، تو داوری چرا می‌کنی؟ این درویشان پاکانند، جز پاک نخورند جوان بر پای خاست و گفتا که مرا گوسفند حلال هست جهت صوفیان شیخ گفت این همه می‌بایست تا سگان دهنی چرب کنند و این مرد به مقصود رسد و شما بگوشت حلال.