Рӯзӣ дар ншобўри шайхи қудси аллоҳи рӯҳаи алъзизи ҳасани мؤдбро бхўондў гуфт наздики шаҳна бояд рафт ва бигӯӣ кӣ даравишонро тартиб суфра кунад ва ӯ шаҳнаи шаҳр буду мункири суфиён . Ҳасан гуфт ман равона шудаму ҳамаи роҳ бо худ мегуфтам кӣ дар ншобўри ҳеҷ каси золимтару шайхро мункиртар аз вай нест . Ин чигуна хоҳад буд ? чун наздик рафтам аўродидм кӣ якеро бчўб мезаду халқӣ аз давр назора мекарданд . Ман мутаҳайир бимонадам . Ногоҳ чашми шаҳна бар ман афтод , гуфт он сӯфии онҷо чаҳ мекунад ? яке биёмаду азмн савол кард ки ӣнҷо чаҳ устода ? ман саломи шайхи расонидам ки шайх мефармоед кӣ турои тартиби суфраи суфиён бояд кард . ӯ бтриқи астҳзоء суханҳо гуфт . Баъд аз Андаст фароз карду кӣсаи сими бардошту басӯии ман андохти вагуфт : магар шайх мехоҳад кӣ суфра ба сими ҳаром наад ? шайхатро бигӯӣ ин сими ҳамин соъати бчўби сари спнаҳ ( ? ) стондми азин мард . Ман сими бардоштам ва ба хизмат биниҳодам . Шайх гуфт бурдор ончи бҷҳти суфра бояд тартиб кун . Даравишон бидон ҳолат таъаҷҷуб мекарданд ва инкор менамуданд . Ман рафтаму тартиб суфра мекардам . , шайхи даст фароз карду таом тановул менамӯд вҷмъ низ бонакор мувофиқатӣ мекарданд . Дигари рӯзи шайх маҷлис мегуфт , ҷавонӣ бархест ва ба хизмат шайх омад ва мегиристу пои шайхро бӯса дод ва гуфт маро бҳл кун ки ман бо шумо хиёнат кардаму қафои он инак хӯрдам . Шайх гуфт чаҳ хиёнат рафтааст ? бодрўишони боз бояд гуфт . Гуфт падарами буқати вафот маро бихонад ва ду кӣсаи сим бмн дод ва гуфт кӣ баъди вафоти ман ин симро бхдмти шайхи расони ман васияти падар биҷой наёвардам , гуфтам ман дар ваҷҳи хеш сарф кунам ки мирос ҳалол манаст . Шаҳнаи бтҳмти дурӯғ маро бигирифт ва мؤохзт карду сдчўб бар ман зад ва як кӣсаи сим аз ман бастад ва ман ҳануз онҷо будам кӣ ходим ту омад впиғомро расонид . Шаҳнаи зарро буи дод , он сими ҳалол аз он шайхаст ва инак кӣсаи дигар ман оварадаму кӣсаи бхдмти шайхи ниҳод ва гуфт маро бдонч кардам бҳл кун . Шайх гуфт эй ҷўомрди дили машғӯли мадор кӣ он мо бмо расед вони ту бтў раседу турои он дар роҳ буд . Пас шайх рӯй бҷмоът оварад ва гуфт ҳарчи бад-ӣн ҷамъ расад ҷуз ҳалол набошад . Ин хабар ба шаҳна расед , дар ҳол ба хизмат шайх омад ва тавба карду тарк зулм гирифт ,у мурӣд шайх шуд .

روزی در نشابور شیخ قدس اللّه روحه العزیز حسن مؤدب را بخواندو گفت نزدیک شحنه باید رفت و بگوی کی درویشان را ترتیب سفرۀ کند و او شحنۀ شهر بود و منکر صوفیان. حسن گفت من روانه شدم و همه راه با خود می‌گفتم کی در نشابور هیچ کس ظالم‌تر و شیخ را منکرتر از وی نیست. این چگونه خواهد بود؟ چون نزدیک رفتم اورادیدم کی یکی را بچوب می‌زد و خلقی از دور نظاره می‌کردند. من متحیر بماندم.ناگاه چشم شحنه بر من افتاد، گفت آن صوفی آنجا چه می‌کند؟ یکی بیامد و ازمن سؤال کرد که اینجا چه استادۀ؟ من سلام شیخ رسانیدم که شیخ می‌فرماید کی ترا ترتیب سفرۀ صوفیان باید کرد. او بطریق استهزاء سخنها گفت.بعد از آندست فراز کرد و کیسۀ سیم برداشت و بسوی من انداخت وگفت: مگر شیخ می‌خواهد کی سفره به سیم حرام نهد؟ شیخت را بگوی این سیم همین ساعت بچوب سر سپنه(؟) ستاندم ازین مرد. من سیم برداشتم و به خدمت بنهادم. شیخ گفت بردار آنچ بجهت سفره باید ترتیب کن. درویشان بدان حالت تعجب می‌کردند و انکار می‌نمودند. من رفتم و ترتیب سفره می‌کردم.، شیخ دست فراز کرد و طعام تناول می‌نمود وجمع نیز بانکار موافقتی می‌کردند. دیگر روز شیخ مجلس می‌گفت، جوانی برخاست و به خدمت شیخ آمد و می‌گریست و پای شیخ را بوسه داد و گفت مرا بحل کن که من با شما خیانت کردم و قفای آن اینک خوردم. شیخ گفت چه خیانت رفته است؟ بادرویشان باز باید گفت. گفت پدرم بوقت وفات مرا بخواند و دو کیسۀ سیم بمن داد و گفت کی بعد وفات من این سیم را بخدمت شیخ رسان من وصیت پدر بجای نیاوردم، گفتم من در وجه خویش صرف کنم که میراث حلال منست. شحنه بتهمت دروغ مرا بگرفت و مؤاخذت کرد و صدچوب بر من زد و یک کیسه سیم از من بستد و من هنوز آنجا بودم کی خادم تو آمد وپیغام را رسانید. شحنه زر را بوی داد، آن سیم حلال از آن شیخ است و اینک کیسۀ دیگر من آوردم و کیسه بخدمت شیخ نهاد و گفت مرا بدانچ کردم بحل کن. شیخ گفت ای جوامرد دل مشغول مدار کی آن ما بما رسید وآن تو بتو رسید و ترا آن در راه بود. پس شیخ روی بجماعت آورد و گفت هرچ بدین جمع رسد جز حلال نباشد. این خبر به شحنه رسید، در حال به خدمت شیخ آمد و توبه کرد و ترک ظلم گرفت، و مرید شیخ شد.