Овардаанд кӣ дарон кӣ шайхи қудси аллоҳи рӯҳаи алъзизи бншобўр буд ду марди маърӯф бо якдигар гуфтанд кӣ моро аз шайхи имтиҳонӣ бояд кард то ба каромоти биҷои орад ё на ? ба наздик шайх рӯем ва аз вай чизе бустонему бҳрисаҳи диҳем . Ҳикоятӣ рост карданду пеш шайх омаданд ва гуфтанд кӣ дар ҳмсроигӣ модхтр кист ятема , ӯро ба шавҳарии додему ҳарч ӯро фариза бакор ояд аз ҳаркасӣ бхўостаҳему имрӯзи он шғлк ӯ рост шудааст , имшаб ӯро бхсм месипорем . Май бояд ки ӯро брўшноиии шайхи бахона шавҳар барем то он табаррук ба рӯзгори эшон фаро расад . Шайхи ҳасани мؤдбро бихонад ва гуфт эй ҳасани ду шамъ бузург биовару бадишони даҳ ки Ҳариса гарон мефурушанд . Чун он ҳар ду ин сухан бишуниданд аздст бишуданд ва рӯй дар пой шайх молидаанд ва тавба карданд ва аз мулозимони хизмат шайх шуданд .

آورده‌اند کی درآن کی شیخ قدس اللّه روحه العزیز بنشابور بود دو مرد معروف با یکدیگر گفتند کی ما را از شیخ امتحانی باید کرد تا به کرامات بجای آرد یا نه؟ به نزدیک شیخ رویم و از وی چیزی بستانیم و بهریسه دهیم. حکایتی راست کردند و پیش شیخ آمدند و گفتند کی در همسرایگی مادختر کیست یتیمه، اورا به شوهری دادیم و هرچ او را فریضه بکار آید از هرکسی بخواسته‌ایم و امروز آن شغلک او راست شده است، امشب او را بخصم می‌سپاریم. می‌باید که او را بروشنایی شیخ بخانۀ شوهر بریم تا آن تبرّک به روزگار ایشان فرا رسد. شیخ حسن مؤدب را بخواند و گفت ای حسن دو شمع بزرگ بیاور و بدیشان ده که هریسه گران می‌فروشند. چون آن هر دو این سخن بشنیدند ازدست بشدند و روی در پای شیخ مالیدند و توبه کردند و از ملازمان خدمت شیخ شدند.