Чун шайхи бўсъиди қудси аллоҳи рӯҳаи алъзиз чанд рӯз ба Тӯс мақом кард , қасд ншобўр кард . Хоҷаи Маҳмӯди мурӣд кӣ дар ншобўр буд , мардии бузург буд , чунонк мурӣдонро бар ӯ фиристодӣ ва гуфтӣ Маҳмӯди роҳ барӣ некаст . Як рӯзи ин Маҳмӯд мурӣд гуфт дӯш дар хоб дидам кӣ кӯҳи Тӯс кӣ аз сӯй ншобўрст бшикофтӣу моҳ аз миёни он берун омадӣ . Хоҷа Маҳмӯд гуфт то мо тартиб табхӣ созем дароз шавад , ҳоле аз бозори сари бирён бояд оварад . Суфра биниҳоданду сари бирён пеш ниҳоданд . Шайх гуфт мубораки бод , аз сар дар гирифтем . Чун фориғ шуданд хоҷаи Маҳмӯд мурӣд гуфт эй шайхи ҳаммомро чаҳ гӯйӣ ? шайх гуфт бояд рафт . Шайх бо ҷамъ ба ҳаммом шуданд . Чун саҷҷодаи шайх боз афканданд , ҷамоатии азорӣ ки покизатар буд пеш шайх овараданд . Хоҷаи Маҳмӯди дасторро аз сар фурӯ гирифту бӯсии брдоду пеш шайх дошт . Шайх гуфт муборак чун Маҳмӯд кулоҳ биниҳод дигаронро хатарӣ набошад . Аз ваии бастади вФро миён зад ва ба ҳаммоми дррФт . Чун он рӯз бар осуданд , дигари рӯзи шайхро дар хонақоҳи кӯии адании кӯён маҷлис ниҳоданд . Дар аввали маҷлис аз шайх савол карданд кӣ ӣнҷо бузургӣаст кӣ ӯро абўолқсм қширӣ гӯйанд , мегуяд кӣ бандаи бадви қадам бхдоӣ расад . Шайх гуфт кӣ на , эшон мегӯйанд кӣ бандаи бики қадам бхдоӣ расад . Мурӣдони устоди эмоми наздики устод эмом омаданд ва ин сухан бигуфтанд , устод эмом гуфт : нпрсидид кӣ чигуна ? дигари рӯз аз шайх савол карданд ки дай гуфтӣ кӣ бики қадам бхдоӣ расанд . Шайх гуфт балии имрӯз ҳамин мегӯям . Гуфтанд чун эй шайх ? гуфт миёни бандау ҳақ як қадамаст ва он онаст ки қадам аз худ берун наҳй то баҳақи рисӣ , чун шайхи ин сухан бигуфт бар дар хонақоҳи тавофӣ овозӣ дод кӣ камов ҳамаи неъматӣ ! шайх гуфт . Аз он оқили бишанвед ва кор бандед . Кам ойеду ҳамаи шмоиид . Пас гуфт :

چون شیخ بوسعید قدس اللّه روحه العزیز چند روز به طوس مقام کرد، قصد نشابور کرد. خواجه محمود مرید کی در نشابور بود، مردی بزرگ بود، چنانک مریدان را بر او فرستادی و گفتی محمود راه بری نیکست. یک روز این محمود مرید گفت دوش در خواب دیدم کی کوه طوس کی از سوی نشابورست بشکافتی و ماه از میان آن بیرون آمدی. خواجه محمود گفت تا ما ترتیب طبخی سازیم دراز شود، حالی از بازار سر بریان باید آورد. سفره بنهادند و سر بریان پیش نهادند. شیخ گفت مبارک باد،از سر در گرفتیم. چون فارغ شدند خواجه محمود مرید گفت ای شیخ حمام را چه گویی؟ شیخ گفت باید رفت. شیخ با جمع به حمام شدند. چون سجادۀ شیخ باز افکندند، جماعتی ازاری که پاکیزه‌تر بود پیش شیخ آوردند. خواجه محمود دستار را از سر فرو گرفت و بوسی برداد و پیش شیخ داشت. شیخ گفت مبارک چون محمود کلاه بنهاد دیگران را خطری نباشد. از وی بستد وفرا میان زد و به حمام دررفت. چون آن روز بر آسودند، دیگر روز شیخ را در خانقاه کوی عدنی کویان مجلس نهادند. در اول مجلس از شیخ سؤال کردند کی اینجا بزرگیست کی او را ابوالقسم قشیری گویند، می‌گوید کی بنده بدو قدم بخدای رسد. شیخ گفت کی نه، ایشان می‌گویند کی بنده بیک قدم بخدای رسد. مریدان استاد امام نزدیک استاد امام آمدند و این سخن بگفتند، استاد امام گفت: نپرسیدید کی چگونه؟ دیگر روز از شیخ سؤال کردند که دی گفتی کی بیک قدم بخدای رسند. شیخ گفت بلی امروز همین می‌گویم. گفتند چون ای شیخ؟ گفت میان بنده و حقّ یک قدمست و آن آنست که قدم از خود بیرون نهی تا بحقّ رسی، چون شیخ این سخن بگفت بر در خانقاه طوافی آوازی داد کی کَماو همه نعمتی! شیخ گفت. از آن عاقل بشنوید و کار بندید. کم آیید و همه شمایید. پس گفت:

Мурӣдони устоди пеши эмом ҳикоят карданд . Устод гуфт чунонаст кӣ ӯ мегуяд . Ва шайх ҳар рӯз маҷлис мегуфтӣ ва ҳар крои чизеи бадал бргзштӣ додӣ чунонк онкасро маълум шудӣ ,у боз бо сар сухан шудӣ . Ва аҳли ншобўри бикбор бар шайх иқбол карданд ва рӯй буи ниҳоданду шайх дар миёни сухани шеър ва байт мегуфтӣ ва даъватҳои бо такаллуф мекардӣу пайваста самоъ мекарданд дар пеши вай , ва азин сабаб ҷумлаема фарқ бо шайх бонакор буданд .

مریدان استاد پیش امام حکایت کردند.استاد گفت چنان است کی او می‌گوید. و شیخ هر روز مجلس می‌گفتی و هر کرا چیزی بدل برگذشتی دادی چنانک آنکس را معلوم شدی، و باز با سر سخن شدی. و اهل نشابور بیکبار بر شیخ اقبال کردند و روی بوی نهادند و شیخ در میان سخن شعر و بیت می‌گفتی و دعوتهای با تکلف می‌کردی و پیوسته سماع می‌کردند در پیش وی، و ازین سبب جملۀ ایمۀ فرق با شیخ بانکار بودند.