Хоҷаи ҳасан мؤдб гуяд раҳмаи аллоҳи алайҳ ки чун овозаи шайх дар ншобўр мунташир шуд , кӣ пери суфиён омадааст аз меҳана ва маҷлис мегуяд , ва аз асрори бандагони худои таъолии хабар боз медиҳад , ва ман суфиёнро хори нгристмӣ , гуфтам сӯфӣ илм надонад чигуна маҷлис гуяд ?у илми ғайби худои таъолии бҳичи каси надод бар сиблати имтиҳон ба маҷлис шайх шудаму пеши тахт ӯ бинишастам , ҷомҳои фахрии пӯшидау дастори Фўтаҳи табарӣ дар сари баста , бо дилии пари инкору доварӣ . Шайх маҷлис мегуфт , чун маҷлис бохр оварад , аз ҷиҳати дарвешии ҷомаи хост , маро дар дил омад ки дастор хеш бидиҳам , боз гуфтам бо дили хеш кӣ марои ин дастор аз омул ҳадя овардаанд , ва даҳ динори ншобўрӣ қимат инаст , надаҳум . Дигари бори шайхи ҳадис дастор кард , марои боз дар дил афтод кӣ дастор бидиҳам , бози андешаро рад кардам ва ҳамон андешаи аввал дар дил омад . Перӣ дар паҳлавӣ ман нишаста буд , савол кард эй шайхи ҳақи субҳонау таъолӣ бо банда сухан гуяд ? шайх гуфт , аз баҳри дстортбрии дубор беш нагӯяд . Бозони мард ки дар паҳлавӣ ту нишастааст дубор гуфт ки ин дастор кӣ дар сари дории бад-ӣни дарвеши даҳ , ӯ мегуяд надаҳум кӣ қимати ин даҳ динорасту маро аз омул ҳадя овардаанд . Ҳасан мؤдб гуфт чун ман он сухани шунӯдами ларза бар ман афтод , бархестаму фарои пеш шайх шудаму бӯса бар пой шайх додаму дастору ҷома ҷумла бидон дарвеш додам ва ҳеҷ инкору доварӣ бо ман намонда , бнў мусулмон шудам ва ҳар молу неъмат кӣ доштам дар роҳи шайх фидо кардам ва ба хизмати шайхи бостодм . Ва ӯ ходими шайх мо бӯдааст ,у боқии умр дар хизмати шайхи бистоду хокаш бмиҳнаҳаст .

خواجه حسن مؤدب گوید رحمة اللّه علیه که چون آوازۀ شیخ در نشابور منتشر شد، کی پیر صوفیان آمده است از میهنه و مجلس می‌گوید، و از اسرار بندگان خدای تعالی خبر باز می‌دهد، و من صوفیان را خوار نگریستمی، گفتم صوفی علم نداند چگونه مجلس گوید؟ و علم غیب خدای تعالی بهیچ کس نداد بر سبیل امتحان به مجلس شیخ شدم و پیش تخت او بنشستم، جامهای فاخر پوشیده و دستار فوطۀ طبری در سر بسته، با دلی پر انکار و داوری. شیخ مجلس می‌گفت، چون مجلس بآخر آورد، از جهت درویشی جامۀ خواست، مرا در دل آمد که دستار خویش بدهم، باز گفتم با دل خویش کی مرا این دستار از آمل هدیه آورده‌اند، و ده دینار نشابوری قیمت اینست، ندهم. دیگر بار شیخ حدیث دستار کرد، مرا باز در دل افتاد کی دستار بدهم، باز اندیشه را رد کردم و همان اندیشۀ اول در دل آمد. پیری در پهلوی من نشسته بود، سؤال کرد ای شیخ حقّ سبحانه و تعالی با بنده سخن گوید؟ شیخ گفت، از بهر دستارطبری دوبار بیش نگوید. بازآن مرد که در پهلوی تو نشسته است دوبار گفت که این دستار کی در سر داری بدین درویش ده، او می‌گوید ندهم کی قیمت این ده دینار است و مرا از آمل هدیه آورده‌اند. حسن مؤدب گفت چون من آن سخن شنودم لرزه بر من افتاد، برخاستم و فرا پیش شیخ شدم و بوسه بر پای شیخ دادم و دستار و جامه جمله بدان درویش دادم و هیچ انکار و داوری با من نمانده، بنو مسلمان شدم و هر مال و نعمت کی داشتم در راه شیخ فدا کردم و به خدمت شیخ باستادم. و او خادم شیخ ما بوده است، و باقی عمر در خدمت شیخ بیستاد و خاکش بمیهنه است.