Устоди асмъил собӯнӣ гуфт ки шабӣ хуфта будам , чун вақт бархестан шуд кӣ бурдӣ машғӯл шавам , коҳилӣ намудем , кӯза бар болин ниҳода будам , гурбаи онро бирехт , ман шўлидаҳ шудам ва ҳам коҳилӣ кардаму чашмам дрхўоб шуд . Сангӣ аз бом дар омад ва бар таштӣ омад ки дар миёни сарой буд . Аҳли хона овоз бароварданд кӣ дузд ! ман бедор шудаму вирд оғоз кардам . Дигари рӯз ба маҷлис шайх шудам , шайх дар миёни сухан рӯй бмн кард ва гуфт чун бандаи ҳамаи шаби бхсбду дайр тарк бархезад мӯшӣу гурбаро бифармоянд то дарҳам овезанду кӯзаро об бирезанд то хоб биравӣ бшўлду дуздиро бигӯянд ки сангӣ дар сароиш андозад гӯйанд дузд буд , дузд набӯд , фиристодаи мо буд , то аз хоб бедорат кунад то соъатӣ бо мо ҳадис кунӣ .

استاد اسمعیل صابونی گفت که شبی خفته بودم، چون وقت برخاستن شد کی بوردی مشغول شوم، کاهلی نمودم، کوزۀ بر بالین نهاده بودم، گربۀ آن را بریخت، من شولیده شدم و هم کاهلی کردم و چشمم درخواب شد. سنگی از بام در آمد و بر طشتی آمد که در میان سرای بود. اهل خانه آواز برآوردند کی دزد! من بیدار شدم و ورد آغاز کردم. دیگر روز به مجلس شیخ شدم، شیخ در میان سخن روی بمن کرد و گفت چون بنده همه شب بخسبد و دیر ترک برخیزد موشی و گربۀ را بفرمایند تا درهم آویزند و کوزه را آب بریزند تا خواب بروی بشولد و دزدی را بگویند که سنگی در سرایش اندازد گویند دزد بود، دزد نبود، فرستادۀ ما بود، تا از خواب بیدارت کند تا ساعتی با ما حدیث کنی.

Чун шайхи ин сухан бигуфт гиристан бар ман афтод ва донистам кӣ дар ҳеҷ ҳоли шайх аз мо ғофил нест .

چون شیخ این سخن بگفت گریستن بر من افتاد و دانستم کی در هیچ حال شیخ از ما غافل نیست.