Хоҷаи эмоми бӯи насри ъёзӣ сарахсӣ гуфт ман бншобўр будам бтФқаҳ , пеши хоҷаи эмоми бўмҳмди ҷўинии муддатии ранҷи барадам ,у хилофу мазҳаб таълиқ омӯхта , башнавадам кӣ шайхи бўсъид аз мҳнаҳ омадааст ва маҷлис мегуяд . Бар сиблати назора ба маҷлиси аўрФтм . Чун назарам биравӣ афтод аз ҳайбати всёст ӯ таъаҷҷуб кардам ва чун дар сухан омаду роҳ худо инаст марои ҳам бад-ӣни роҳ бояд рафт . Дар дилами ин андеша бигузашт шайх дар ҳол аз сари мнбргФти дрбоид омадан . Ман аз сухани шайх бшгФт мондам то аз куҷо гуфт . Дар дили хеши шбҳтии даровардам кӣ магари иттифоқ чунин афтод . Дигари бори он дар хотирам дар омад . Шайх гуфт ин ҳадис таъхир барнатобад . Чун каромати шайх мукаррар шуд шабаҳат бархест .

خواجه امام بو نصر عیاضی سرخسی گفت من بنشابور بودم بتفقه، پیش خواجه امام بومحمد جوینی مدتی رنج بردم، و خلاف و مذهب تعلیق آموخته، بشنودم کی شیخ بوسعید از مهنه آمده است و مجلس می‌گوید. بر سبیل نظاره به مجلس اورفتم. چون نظرم بروی افتاد از هیبت وسیاست او تعجب کردم و چون در سخن آمد و راه خدا اینست مرا هم بدین راه باید رفت. در دلم این اندیشه بگذشت شیخ در حال از سر منبرگفت درباید آمدن. من از سخن شیخ بشگفت ماندم تا از کجا گفت. در دل خویش شبهتی درآوردم کی مگر اتفاق چنین افتاد. دیگر بار آن در خاطرم در آمد. شیخ گفت این حدیث تأخیر برنتابد. چون کرامت شیخ مکرر شد شبهت برخاست.

Чун маҷлис тамом кард бархестам ва ба мадриса шудам то рахтҳо бурдораму бхдмт шайх оем касе хабар ба хоҷаи бўмҳмди ҷўинии барад кӣ чунин ҳоле ҳаст . ӯ дар ҳоли наздик ман омад ва гуфт куҷо май рӯй ? ҳол бо вай бигуфтам , ӯ гуфт ман туро аз хизмати шайх боз надораму локини ту дармаҷлиси шайх шуда бошӣ , мардӣ дида бошӣ муҳташаму некӯи лаҳҷау соҳиби каромоти зоҳир , он ҳолро аз илми хеш зиёдат ёфта бошӣ . Агар май пиндорӣ ки ту шайхи бўсъид туоне шуд ғалат карда ки онч ӯ аз риёзат вмҷоҳдт кардааст ту хабари надорӣ , мо донем ки ӯ чаҳ кардааст то он дараҷа ёфтааст бад-ӣни тамаъи кори илми хеши фурӯгузорӣ , аз илми даври уфтӣу баҳол ӯ нарисӣ . Чун он эътиқод дар ҳақ шайх бимонад ва ман пайваста дар таҳсил будаму бхдмти шайх май расидам ва аз хизматаш фавойидҳо мерасед ва дар ҳақи ман лутфҳо мефармуд .

چون مجلس تمام کرد برخاستم و به مدرسه شدم تا رختها بردارم و بخدمت شیخ آیم کسی خبر به خواجه بومحمد جوینی برد کی چنین حالی هست. او در حال نزدیک من آمد و گفت کجا می‌روی؟ حال با وی بگفتم، او گفت من ترا از خدمت شیخ باز ندارم و لکن تو درمجلس شیخ شده باشی، مردی دیده باشی محتشم و نیکو لهجه و صاحب کرامات ظاهر، آن حال را از علم خویش زیادت یافته باشی. اگر می‌پنداری که تو شیخ بوسعید توانی شد غلط کردۀ که آنچ او از ریاضت ومجاهدت کرده است تو خبر نداری، ما دانیم که او چه کرده است تا آن درجه یافته است بدین طمع کار علم خویش فرو گذاری، از علم دور افتی و بحال او نرسی. چون آن اعتقاد در حقّ شیخ بماند و من پیوسته در تحصیل بودم و بخدمت شیخ می‌رسیدم و از خدمتش فوایدها می‌رسید و در حقّ من لطفها می‌فرمود.