Бўбкр макрам гуфт кӣ киёе буд дар ншобўр кӣ пайваста бар шайх эҳтисоб мекард . Як рӯзи шайхро сиқтӣ авд овараданд ва ҳазор динор . Шайхи ҳасанро гуфт зераи воеу ҳалвоеи тартиби даҳ ва он сФти авди бикбор дар оташ на то ҳмсроигонро низ насибӣ расад . Ва суфра бтклФ биниҳоданд . Ин киё даромад то бар шайх эҳтисоб кунад . Гуфт дар чунин вақте танги солу сахтӣ ки май бинӣ , ин чаҳ исрофаст ?у сафоҳат ва заҷр мекард . Шайх ҷавоб намедод ва асҳобно меранҷиданд . Шайхи сар бар овараду буи нигоҳ кард ва гуфт дарой ! кёдў то даромад . Шайх гуфт низ фурӯтар ой ! неки дўтои гашт , ҳамчунон бимонаду бҳилаҳи бозгашт ва дар масҷидӣ ки дар паҳлавии хонақоҳ буд бинишаст . Шайхи дарвеширо фармуд то ӯро хизмат мекард . Ду сол ва ним ҳамчунон буд , баъди азон вафот ёфт .

بوبکر مکرم گفت کی کیایی بود در نشابور کی پیوسته بر شیخ احتساب می‌کرد. یک روز شیخ را سقطی عود آوردند و هزار دینار. شیخ حسن را گفت زیره‌وایی و حلوایی ترتیب ده و آن سفط عود بیکبار در آتش نه تا همسرایگان را نیز نصیبی رسد. و سفرۀ بتکلف بنهادند. این کیا درآمد تا بر شیخ احتساب کند. گفت در چنین وقتی تنگ سال و سختی که می‌بینی، این چه اسرافست؟ و سفاهت و زجر می‌کرد. شیخ جواب نمی‌داد و اصحابنا می‌رنجیدند. شیخ سر بر آورد و بوی نگاه کرد و گفت درآی! کیادو تا درآمد. شیخ گفت نیز فروتر آی! نیک دوتا گشت، همچنان بماند و بحیله بازگشت و در مسجدی که در پهلوی خانقاه بود بنشست. شیخ درویشی را فرمود تا او را خدمت می‌کرد. دو سال و نیم همچنان بود، بعد ازآن وفات یافت.