Хоҷаи асмъил макрам гуфт ки рӯзӣ дар роҳӣ мерафтам , дар ншобўр , шайхи бўсъиди маро пеш омад , салом гуфт , ҷавоби хуш боз дод . Ман бръқб вай мерафтам ва дар пойу рикоб ӯ нигоҳ мекардам , ба хотирам бигузашт ки кошкӣ шайхи маро дастурӣ додӣ то бӯсӣ бар пой ӯ додмӣ . Дар ҳоли шайхи Аннани асби бозкшид то дар ваии расидам . Шайхи пой аз рикоб берун кард ва дар пеш ман дошт , бӯсӣ бар пой шайх додам пас асб баранд ва ман бирафтам .
خواجه اسمعیل مکرم گفت که روزی در راهی میرفتم، در نشابور، شیخ بوسعید مرا پیش آمد، سلام گفت، جواب خوش باز داد. من برعقب وی میرفتم و در پای و رکاب او نگاه میکردم، به خاطرم بگذشت که کاشکی شیخ مرا دستوری دادی تا بوسی بر پای او دادمی. در حال شیخ عنان اسب بازکشید تا در وی رسیدم. شیخ پای از رکاب بیرون کرد و در پیش من داشت، بوسی بر پای شیخ دادم پس اسب براند و من برفتم.