Қозии сайфӣ аз ҷумлаи қазоа ваема муътабар бӯдааст дар сарахс , ва аз ҷумлаи асҳоби раъйу ҷумлаи суфиёнроу шайхро ба ғояти мункир . Дар он вақт кӣ шайхи мо ба сарахс буд қозии вилоят ӯ буду сахти манъам ва бо ҳурмати тамом буду чандбори касон рост кард ва неъматҳо қабул кард то шайхро ҳалок кунад , касро Зуҳра набӯд ки ин андешаи бахотири даровардӣу шайхи фориғ буд . То рӯзӣ касе иҷобат кард вқозӣ ӯро маблағии мол қабул кард ва баъзе нақд бидод , рӯзӣ қарор доданд ки шайхро ҳалок гирданд ва ин рӯзи шайх маҷлис мегуфт ва ҳамин рӯзи навбати қозии сайфӣ буд ва бар минорҳо мунодӣ мекарданд кӣ қозии сайфӣ ба фалони мавзе маҷлис хоҳад гуфт . Чун шайхи мо овоз мунодӣ бишунид гуфт бисозед то бар қозӣ намоз кунем . Мардумон таъаҷҷуб карданд . Шайх чун ин калима бигуфт бо сар сухан рафту қозии сайфӣ ба ҳаммом буд то ғусл кунад ва маҷлис гуяду пеш аз он ба чанд рӯзи рўстоиӣӣ ки савганди талоқи хӯрда буду муддатӣ дар зиндон кардау кобӣну меҳр аз ваии ситада ва ӯро зада . Он рӯстоӣ ба шаҳри омада буду досии боҳнгри оўрдў тез карда брўсто мешуд . Қозиро дид кӣ аз ҳаммом танҳо берун меомад , дил пуркӣна дошт аз қозӣ , дарҳоли доси бузад ва бар шикам қозӣ омаду шикам қозӣ бадаред . Овозаи баромад кӣ қозиро киштанду шайх ҳануз маҷлис мегуфт . Шайх гуфт ӯ ҳукм кард моро , ӯ ки буд ? моро , мо ҳукм кардем ӯро , ӯ кӣ буд ? хдоро .

قاضی سیفی از جملۀ قضاة و ایمۀ معتبر بوده است در سرخس، و از جملۀ اصحاب رأی و جملۀ صوفیان را و شیخ را به غایت منکر. در آن وقت کی شیخ ما به سرخس بود قاضی ولایت او بود و سخت منعم و با حرمت تمام بود و چندبار کسان راست کرد و نعمتها قبول کرد تا شیخ را هلاک کند، کس را زهره نبود که این اندیشه بخاطر درآوردی و شیخ فارغ بود. تا روزی کسی اجابت کرد وقاضی او را مبلغی مال قبول کرد و بعضی نقد بداد، روزی قرار دادند که شیخ را هلاک گرداند و این روز شیخ مجلس می‌گفت و همین روز نوبت قاضی سیفی بود و بر منارها منادی می‌کردند کی قاضی سیفی به فلان موضع مجلس خواهد گفت. چون شیخ ما آواز منادی بشنید گفت بسازید تا بر قاضی نماز کنیم. مردمان تعجب کردند. شیخ چون این کلمه بگفت با سر سخن رفت و قاضی سیفی به حمام بود تا غسل کند و مجلس گوید و پیش از آن به چند روز روستایئی که سوگند طلاق خورده بود و مدتی در زندان کرده و کابین و مهر از وی ستده و او را زده. آن روستایی به شهر آمده بود و داسی بآهنگر آوردو تیز کرده بروستا می‌شد. قاضی را دید کی از حمام تنها بیرون می‌آمد، دل پرکینه داشت از قاضی، درحال داس بزد و بر شکم قاضی آمد و شکم قاضی بدرید. آوازه برآمد کی قاضی را کشتند و شیخ هنوز مجلس می‌گفت. شیخ گفت او حکم کرد ما را، او که بود؟ ما را، ما حکم کردیم اورا، او کی بود؟ خدارا.