Ҳам аз ваии шунӯдам ки гуфт рӯзии шайх ба шаҳр Тӯс мешуд бароаи срдоўаҳ то бадӣаи рафиқон манзил кунад . Дарвешии пештар равона шуд то аҳли дияро хабар кунад кӣ шайх мерасад ва бингарад то хонақоҳӣ ҳаст кӣ онҷои нузул тавон кард . Чун онҷо расед ҳеҷ хонақоҳ набӯд кӣ аҳли дияи ҳамаи роҳ зан буданд , муъаллимӣ буд дар он дия кӣ ӯ ҳаҷ карда бўдўи мардии муслеҳ ,у нафақа ӯ аз симӣ кӣ кӯдаконро таълим додӣ ҳосил мешуд . Чун шунид ба хизмати шайхи омдўони дарвешро бо худ бозгардонед ва гуфт ӣнҷои ҳамаи мардумони роҳи зан ва муфсид бошанд ва хонақоҳӣ набошад шайх гуфт мо бахонаи раиси фурӯди хоҳем омадан муаллим гуфт ӯ аз ҳама бадтарасту сим ӯ ҳаром тарасту пайваста хамр хӯрд . Пас муаллими бозгашту раисро гуфт кӣ шайх бўсъид мерасад . Раис чун бишунид дарҳол фармуд то хонаро ҷома андохтанд ва покиза карданду дили машғӯл май буд кӣ чизе ҳалол намедид кӣ пеши шайх наад . Волида дошт пер , гуфт туро чаҳ бӯдааст кӣ чунин дили машғӯлӣ ? гуфт шайхи бўсъид аз меҳана мерасаду ӣнҷоӣ фурӯд меояд ва ва ман дар ҳамаи малики хеши чиз ҳалол намеёбам волидаи аўзнӣ солеҳа бӯдааст ҷуфтии дасту рнҷни аздст бадар карду пеши писари ниҳод ва гуфт бигир кӣ ин аз мироси ҳалол волида манаст ва ӯ аз волидаи хеш ба мирос ёфта бўдўи шайхи бахонаи ту бар басирати ин луқма ҳалол меояд . Раиси он мизбонии шайху асҳобно дар миёни ниҳод ва харҷ кард ва аз волида ӯ чизе дар дил ӯ мутамаккини гашт ва чун шайхро бидиду сухан шайх бишунид бар дасти шайх тавба карду бештари аҳли дия тавба карданду раиси ҳисоб нигоҳ медошт кӣ азўҷўаҳи дасту рнҷн чанд май шўдўи ҳеҷ дрбоид ё зиёдат ояд . Чун он вуҷӯҳ ба охир омад шайхро азимат афтод , чндонки раис дархост кард кӣ рӯзии ду се шайх мақом кунад қабул накард ва баранд , баъд аз он бмдтии низоми алмалик рафиқон бихаред ва бар фарзандони устоди АбуАҳмад ки бўолдаҳ аз фарзандон шайх моанд вақф кард ва ҳамчунон бимонад ба баракати лафзи шайх .

هم از وی شنودم که گفت روزی شیخ به شهر طوس می‌شد براه سرداوه تا بدیه رفیقان منزل کند. درویشی پیشتر روانه شد تا اهل دیه را خبر کند کی شیخ می‌رسد و بنگرد تا خانقاهی هست کی آنجا نزول توان کرد. چون آنجا رسید هیچ خانقاه نبود کی اهل دیه همه راه زن بودند، معلمی بود در آن دیه کی او حج کرده بودو مردی مصلح، و نفقۀ او از سیمی کی کودکان را تعلیم دادی حاصل می‌شد. چون شنید به خدمت شیخ آمدوآن درویش را با خود بازگردانید و گفت اینجا همه مردمان راه زن و مفسد باشند و خانقاهی نباشد شیخ گفت ما بخانۀ رئیس فرود خواهیم آمدن معلم گفت او از همه بدتر است و سیم او حرام تر است و پیوسته خمر خورد. پس معلم بازگشت و رئیس را گفت کی شیخ بوسعید می‌رسد. رئیس چون بشنید درحال فرمود تا خانه را جامه انداختند و پاکیزه کردند و دل مشغول می‌بود کی چیزی حلال نمی‌دید کی پیش شیخ نهد. والدۀ داشت پیر، گفت ترا چه بوده است کی چنین دل مشغولی؟ گفت شیخ بوسعید از میهنه می‌رسد و اینجای فرود می‌آید و و من در همه ملک خویش چیز حلال نمی‌یابم والدۀ اوزنی صالحه بوده است جفتی دست و رَنجن ازدست بدر کرد و پیش پسر نهاد و گفت بگیر کی این از میراث حلال والدۀ منست و او از والدۀ خویش به میراث یافته بودو شیخ بخانۀ تو بر بصیرت این لقمۀ حلال می‌آید. رئیس آن میزبانی شیخ و اصحابنا در میان نهاد و خرج کرد و از والدۀ او چیزی در دل او متمکن گشت و چون شیخ را بدید و سخن شیخ بشنید بر دست شیخ توبه کرد و بیشتر اهل دیه توبه کردند و رئیس حساب نگاه می‌داشت کی ازوجوه دست و رنجن چند می‌شودو هیچ درباید یا زیادت آید. چون آن وجوه به آخر آمد شیخ را عزیمت افتاد، چندانک رئیس درخواست کرد کی روزی دو سه شیخ مقام کند قبول نکرد و براند، بعد از آن بمدتی نظام الملک رفیقان بخرید و بر فرزندان استاد ابواحمد که بوالده از فرزندان شیخ مااند وقف کرد و همچنان بماند به برکت لفظ شیخ.