Ҳам аз умри шоконеи шунӯдам кӣ гуфт дар аз ҷоҳи дарвешӣ буд Ҳамзаи ном , корд гарӣ кардӣу мурӣди шайхи бўсъид буду мардии сахти азизу гирёну гарми рӯ ва ҳар рӯз ки навбати маҷлиси шайх будӣ саҳаргоҳон аз ҷоҳ берун омадӣ чунонк он вақт кӣ шайх аз савмиъа берун омадӣ то маҷлис гуяд Ҳамзаи онҷои расида будӣ ва чун шайхи маҷлис тамом кардӣ Ҳамзаи бози гаштӣу мардии дарвешу мъил будӣ . Як рӯзи бмиҳнаҳи бмҷлс шайх меомад , дурустӣ зар барбанд дошт чун ба канор меҳана расед бо худ андеша кард ки агар ин дурусти зар бо хештани бабрам агар дар маҷлис касе чизе хоҳад ҳар оина шайх хоҳад донист кӣ ман зар бо худдорам гуфт эй Ҳамзаи он ба кӣ зари бзири девор пинҳон кунӣ . Зар пинҳон кард ва ба маҷлис шайх омад . Чун шайхи маҷлис ба нимаи расонад рӯй буи кард ва гуфт эй Ҳамза бархез ва он дурусти зркӣ дар зери он шоҳи девор пинҳон карда бурдор кӣ дузд май барад . Ҳамза бархест ва биёмад то онҷо кӣ зар пинҳон карда буд , мардиро дид кӣ он хок май Ошӯрад зар барграфту пеш шайх оварад ва биниҳоду баъд аз он чунон шуд кӣ бе хизмати шайх сабр натавонистӣ кард , хонау фарзандони бардошт ва бмиҳнаҳ омад ва то шайх дар ҳаёт буд ӯ дар хизмати шайх будӣ ва чун шайхро вафоаи дррсид ӯ бозҷоаҳ шуд ва хокаш онҷосту мазории азиз ва мутабаррикаст .

هم از عمر شوکانی شنودم کی گفت در از جاه درویشی بود حمزه نام،کارد گری کردی و مرید شیخ بوسعید بود و مردی سخت عزیز و گریان و گرم رو و هر روز که نوبت مجلس شیخ بودی سحرگاهان از جاه بیرون آمدی چنانک آن وقت کی شیخ از صومعه بیرون آمدی تا مجلس گوید حمزه آنجا رسیده بودی و چون شیخ مجلس تمام کردی حمزه باز گشتی و مردی درویش و معیل بودی. یک روز بمیهنه بمجلس شیخ می‌آمد، درستی زر بربند داشت چون به کنار میهنه رسید با خود اندیشه کرد که اگر این درست زر با خویشتن ببرم اگر در مجلس کسی چیزی خواهد هر آینه شیخ خواهد دانست کی من زر با خوددارم گفت ای حمزه آن به کی زر بزیر دیوار پنهان کنی. زر پنهان کرد و به مجلس شیخ آمد. چون شیخ مجلس به نیمه رساند روی بوی کرد و گفت ای حمزه برخیز و آن درست زرکی در زیر آن شاه دیوار پنهان کردۀ بردار کی دزد می‌برد. حمزه برخاست و بیامد تا آنجا کی زر پنهان کرده بود، مردی را دید کی آن خاک می‌آشورد زر برگرفت و پیش شیخ آورد و بنهاد و بعد از آن چنان شد کی بی‌خدمت شیخ صبر نتوانستی کرد، خانه و فرزندان برداشت و بمیهنه آمد و تا شیخ در حیات بود او در خدمت شیخ بودی و چون شیخ را وفاة دررسید او بازجاه شد و خاکش آنجاست و مزاری عزیز و متبرّک است.