Овардаанд кӣ вақте дар меҳанаи ҷамоати суфиёнро чанд рӯз буд кӣ гӯшт набӯд кӣ дар матбах бакор баранду ҳасани тартиб он надошт вҷмъро тақозои гӯшт май буд . Рӯзӣ шайх бархесту ҷамъ дар хизмат шайх бирафтанд то аз дарвозаи роҳи Марв берун шуд ва бар болой зъқл шуд ки бар сари биёбон Марв ҳасту бистод ва таваққуф кард оҳӯе аз саҳро пайдо шуд ва меомад то пеши шайх ва дар замин май гашт . Шайхро об дар чашм меомад ва мегуфт набояд набояд ! . Пас шайх рӯй бҷмъ оварад ва гуфт донед кӣ ин оҳӯ чаҳ мегуяд ? мегуяд омадаам то хўдФдоӣ асҳобно кунам то фароғати дили шумо ҳосил гардад ва мо мегӯйем набояд кӣ бачагони дорӣ ва ӯ алҳоҳ мекунад . Пас шайх ва асҳобно бигиристанд ва нърҳо заданд ва ҳолатҳо рафт . Пас шайхи оҳӯро бдкон қассоб фиристоду ҳасанро гуфт бигӯ то бикоради тез ӯро бсмл кунад то имшаби суфиёнро Муродӣ ҳосил шавад ҳасани бҳкм ишорат бирафту кор сохта гардонид ва ҷамоат биёсуданд аз он гӯшти оҳӯ .

آورده‌اند کی وقتی در میهنه جماعت صوفیان را چند روز بود کی گوشت نبود کی در مطبخ بکار برند و حسن ترتیب آن نداشت وجمع را تقاضای گوشت می‌بود. روزی شیخ برخاست و جمع در خدمت شیخ برفتند تا از دروازۀ راه مرو بیرون شد و بر بالای زعقل شد که بر سر بیابان مرو هست و بیستاد و توقف کرد آهویی از صحرا پیدا شد و می‌آمد تا پیش شیخ و در زمین می‌گشت. شیخ را آب در چشم می‌آمد و می‌گفت نباید نباید!. پس شیخ روی بجمع آورد و گفت دانید کی این آهو چه می‌گوید؟ می‌گوید آمده‌ام تا خودفدای اصحابنا کنم تا فراغت دل شما حاصل گردد و ما می‌گوییم نباید کی بچگان داری و او الحاح می‌کند. پس شیخ و اصحابنا بگریستند و نعرها زدند و حالتها رفت. پس شیخ آهو را بدکان قصاب فرستاد و حسن را گفت بگو تا بکارد تیز او را بسمل کند تا امشب صوفیان را مرادی حاصل شود حسن بحکم اشارت برفت و کار ساخته گردانید و جماعت بیاسودند از آن گوشت آهو.