Шайхи Абдуссамади бен Муҳамади алсўФии алсрхсӣ кӣ мурӣди хоси шайх буд , ҳикоят кард ки ман муддатӣ аз маҷлиси шайх ғоиб гашта будам ва мтأсФ будам кӣ он фавойид аз ман фӯти гашт . Чун бмиҳнаҳи расидами шайх маҷлис мегуфт . Чун чашмаш бар ман афтод гуфт эй Абдуссамад мтأсФ мабош ки агар ту даҳ сол аз мо ғоиби гардии мо ҷузи як ҳарф нагӯем ва он як ҳарфи барин нохун битавон навишт ва ишорат бонагашт маин кард аз дасти рост ва он сухан инаст забҳи алнФсу алои Фло чун шайхи ин калима бигуфт фарёд бар ман афтод .

شیخ عبدالصمد بن محمد الصوفی السرخسی کی مرید خاص شیخ بود، حکایت کرد که من مدتی از مجلس شیخ غایب گشته بودم و متأسف بودم کی آن فواید از من فوت گشت. چون بمیهنه رسیدم شیخ مجلس می‌گفت. چون چشمش بر من افتاد گفت ای عبدالصمد متأسف مباش که اگر تو ده سال از ما غایب گردی ما جز یک حرف نگوییم و آن یک حرف برین ناخن بتوان نوشت و اشارت بانگشت مهین کرد از دست راست و آن سخن اینست ذَبِحّ النفسَ و اِلّا فلا چون شیخ این کلمه بگفت فریاد بر من افتاد.