Фасли дувум аз боби дувум дар ҳикоётӣ ки азон фоида ба ҳосил ояд ва баъзе аз ҳикоёти машойих ки аз барои фоида бар лафзи мубораки шайх рафта аст

فصل دوم از باب دوم در حکایاتی که ازان فایدۀ به حاصل آید و بعضی از حکایات مشایخ که از برای فایده بر لفظ مبارک شیخ رفته است

Овардаанд кӣ рӯзии шайхи бўсъиди қудси аллоҳи рӯҳаи алъзиз дар мтўзо буд , чун бостброءи машғӯли гашти ҳасани мؤдбро овоз дод ва гуфт биёи ин ҷома аз сари мо баровару дрўишонрои ширинии соз . Ҳасани брҳкми ишорат шайх бирафт ва гуфт эй шайх агар таваққуф кунӣ то азўзўи сохтани фориғи ое чаҳ бошад . Шайх гуфт набояд ки шайтон роҳ бузанд . Бад-ӣни дақиқа бадв намӯд ки чун хотир раҳмонӣ даромад дар тамшияти чизе , дарон таъҷил бояд намӯд .

آورده‌اند کی روزی شیخ بوسعید قدس اللّه روحه العزیز در متوضا بود، چون باستبراء مشغول گشت حسن مؤدب را آواز داد و گفت بیا این جامه از سر ما برآور و درویشانرا شیرینی ساز. حسن برحکم اشارت شیخ برفت و گفت ای شیخ اگر توقف کنی تا ازوضو ساختن فارغ آیی چه باشد. شیخ گفت نباید که شیطان راه بزند. بدین دقیقه بدو نمود که چون خاطر رحمانی درآمد در تمشیت چیزی، دران تعجیل باید نمود.