Шайх гуфт қудси аллоҳи рӯҳа кӣ яке биҳишт бихоб диду хуонеи ниҳода ва ҷамоатӣ нишаста , аўхўост кӣ бадишон низ мувофиқат кунад , яке биёмаду даст ӯ бигирифт ва гуфт ҷой ту нест ! ин хон ксонист ки як пероҳан доштаанд ва ту ду дорӣ , ту бо эшон натавонӣ нишаст . Шайх мо гуфт акнӯн худ кор бидон омадааст кӣ мураққаъӣ кабӯд бидӯзанд ва дарушанд ва пиндоранд кӣ ҳамаи корҳо рости гашт . Барони сурхами нил боистндў мегӯйанд кӣ якбор дигар бидон хами фурӯ бар то кабӯдтар гардад кӣ чунон донанд кӣ суфеи ин мураққаъ кабӯдаст ва дар оростан ва перостани мондау онрои санаму маъбуд хеш кардау дарони рӯз кӣ шайхи ин сухан мегуфт шайхро фараҷии Фўтаҳи дӯхтаи бўдндў пӯшида дошт , гуфт моро акнӯн мураққаъ пӯшидаанд баъди ҳФтодўи ҳафт сол кӣ моро дарин рӯзгор шудааст ва ранҷҳо ва балоҳо дарин роҳ кашида омадаасту шабу рӯз яке карда омадааст , пас азин ҳамаи моро мураққаъ пӯшидаанд . Акнӯн ҳар касе осон мураққаъӣ бидӯзанду басари фурӯи аФгннд .

شیخ گفت قدس اللّه روحه کی یکی بهشت بخواب دید و خوانی نهاده و جماعتی نشسته، اوخواست کی بدیشان نیز موافقت کند، یکی بیامد و دست او بگرفت و گفت جای تو نیست! این خوان کسانیست که یک پیراهن داشته‌اند و تو دو داری، تو با ایشان نتوانی نشست. شیخ ما گفت اکنون خود کار بدان آمده است کی مرقعی کبود بدوزند و درپوشند و پندارند کی همه کارها راست گشت. برآن سرِخُم نیل بایستندو می‌گویند کی یکبار دیگر بدان خم فرو بر تا کبودتر گردد کی چنان دانند کی صوفیی این مرقع کبود است و در آراستن و پیراستن مانده و آنرا صنم و معبود خویش کرده و درآن روز کی شیخ این سخن می‌گفت شیخ را فرجی فوطه دوخته بودندو پوشیده داشت،گفت ما را اکنون مرقع پوشیده‌اند بعد هفتادو هفت سال کی ما را درین روزگار شده است و رنجها و بلاها درین راه کشیده آمده است و شب و روز یکی کرده آمده است، پس ازین همه ما را مرقع پوشیده‌اند. اکنون هر کسی آسان مرقعی بدوزند و بسر فرو افگنند.

Шайх мо гуфт мегуяд ҳамаро май гуфтеми қўлўи алоолаҳи алои аллоҳ туро мегӯйем фоилами анаи лоолаҳ алоллаҳ бидон ва бибин ки ҷузи азу яке нест . Пас яке аз моўроءи алнҳри ҳозир буд ин оят бархонад кӣ вқўдҳои анноси волҳҷораҳу шайх дар ояи азоб кам сухан гуфтӣ , гуфт чун сангу одамӣ ба наздики ту бик нархаст дӯзах ба санг май тоб ва ин бечорагони мсўз !

شیخ ما گفت می‌گوید همه را می‌گفتیم قُولُو الااِلهَ اِلَّا اللّه ترا می‌گوییم فَاعْلَمْ انَّهُ لااِلهُ اِلَّاللّه بدان و ببین که جز ازو یکی نیست. پس یکی از ماوراء النهر حاضر بود این آیت برخواند کی وُقُودُها النّاسُ وَالحِجارَةُ و شیخ در آیۀ عذاب کم سخن گفتی، گفت چون سنگ و آدمی به نزدیک تو بیک نرخست دوزخ به سنگ می‌تاب و این بیچارگان مسوز!