Шайхи бўсъиди қудси аллоҳи рӯҳа ҳамшира дошт кӣ фарзандони шайх ӯро амма гуфтандӣ ва ӯ дар ғоят зуҳд будаст ва чун ба зарурат берун омадӣ чодару музей дар пас сарой ниҳода доштӣ ва чун берун шудӣ ҷома кӣ дар хона доштӣ нпўшидӣ ва ҳам бидон чодару музейу ҷома кӣ дар пас сарой дошт бидон берун шудӣ то гардӣ кӣ аз кӯии барон ҷома нишинад бахона наёрад . Ва баҳри вақт кӣ шайхи бахона ӯ рафтӣ аммаи саройро пок бишустӣ ва гуфтӣ шайх бо кафшӣ ки дар шореъ рафтааст дар сарой мо рафт . Шайх дар сарои аммаи бўдў сухан мегуфт . Амма гуфт эй шайхи ин сухани ту зршўшаҳаст ! шайх гуфт ин сухани мо зар шӯшаасту хомӯшии ту гавҳар носуфтааст ! ва аз савмиъаи аммаи сӯрохии бсўмъаҳ шайх карда буд то пайвастаи шайхро медидӣ ва сухан мепурседӣ рӯзии шайх дар савмиъаи хеш буду Хизри алайҳи алслм кӣ ӯро бо шайхи бсёрсҳбт буд наздики шайхи омадаи бўдў ҳар ду танҳо нишаста буданд ва сухан мегуфтанд . Амма бидон сӯрох омад , бидонаст ба каромат ки он Хизраст кӣ бо шайх сухан мегуяд , пӯшидаи муроқибати аҳвол эшон мекард , Хизри дўкрт аз кӯзаи шайх кӣ дар пеши ниҳода буд об хӯрд , чун Хизр бархест шайх бо ӯ баҳам бархест ва аз пас ӯ фароз шуд . Чун эшон берун шуданд ҳолеи аммаи бароаи боми баромад ва дар савмиъа шайх рафт ва аз баҳри табаррук аз кӯзаи шайх аз он мавзе кӣ Хизри оби хӯрда буд об хӯрд ва берун омад . Он вақтро кӣ аммаи бсўмъаҳ хеш омад шайх бсўмъаҳ омад ва он ҳоли амма ба каромат бидид ва бо амма ҳеҷ нагуфт , ходимро овоз дод кӣ то он сӯрох кӣ ба савмиъаи амма буд бароварданд .

شیخ بوسعید قدس اللّه روحه همشیرۀ داشت کی فرزندان شیخ او را عمه گفتندی و او در غایت زهد بودست و چون به ضرورت بیرون آمدی چادر و موزه در پس سرای نهاده داشتی و چون بیرون شدی جامۀ کی در خانه داشتی نپوشیدی و هم بدان چادر و موزه و جامه کی در پس سرای داشت بدان بیرون شدی تا گردی کی از کوی برآن جامه نشیند بخانه نیارد. و بهر وقت کی شیخ بخانۀ او رفتی عمه سرای را پاک بشستی و گفتی شیخ با کفشی که در شارع رفته است در سرای ما رفت. شیخ در سرای عمه بودو سخن می‌گفت. عمه گفت ای شیخ این سخن تو زرِشوشه است! شیخ گفت این سخن ما زر شوشه است و خاموشی تو گوهر ناسفته است! و از صومعۀ عمه سوراخی بصومعۀ شیخ کرده بود تا پیوسته شیخ را می‌دیدی و سخن می‌پرسیدی روزی شیخ در صومعۀ خویش بود و خضر علیه السلم کی او را با شیخ بسیارصحبت بود نزدیک شیخ آمده بودو هر دو تنها نشسته بودند و سخن می‌گفتند. عمه بدان سوراخ آمد، بدانست به کرامت که آن خضر است کی با شیخ سخن می‌گوید، پوشیده مراقبت احوال ایشان می‌کرد، خضر دوکرت از کوزۀ شیخ کی در پیش نهاده بود آب خورد، چون خضر برخاست شیخ با او بهم برخاست و از پس او فراز شد. چون ایشان بیرون شدند حالی عمه براه بام برآمد و در صومعۀ شیخ رفت و از بهر تبرّک از کوزۀ شیخ از آن موضع کی خضر آب خورده بود آب خورد و بیرون آمد. آن وقت را کی عمه بصومعۀ خویش آمد شیخ بصومعه آمد و آن حال عمه به کرامت بدید و با عمه هیچ نگفت، خادم را آواز داد کی تا آن سوراخ کی به صومعۀ عمه بود برآوردند.