Вақте дарвешӣ дар пеши шайх хонақоҳ мерафт , шайх гуфт эй ахӣ чун гӯй мебош дар пеши ҷоруб , чун кӯҳӣ мабош дар пас ҷоруб .

وقتی درویشی در پیش شیخ خانقاه می‌رُفت، شیخ گفت ای اَخی چون گوی می‌باش در پیش جاروب، چون کوهی مباش در پس جاروب.

: як рӯзи шайх бо ҷамъии суфиёни бадари Асияеи расиданд , асб боз дошту соъатӣ таваққуф кард , пас гуфт медонед кӣ ин Асия чаҳ мегуяд ? мегуяд кӣ тасаввуф инаст кӣ ман дорам дурушт май ситонаму нарми боз май даҳуму гирди худ тавоф мекунам , сафари худ дар худ мекунам то онч набояд аз худдавр мекунам . Ҳамаи ҷамъро вақт хуш шуд азин рамз .

: یک روز شیخ با جمعی صوفیان بدر آسیایی رسیدند، اسب باز داشت و ساعتی توقف کرد، پس گفت می‌دانید کی این آسیا چه می‌گوید؟ می‌گوید کی تصوف اینست کی من دارم درشت می‌ستانم و نرم باز می‌دهم و گرد خود طواف می‌کنم، سفر خود در خود می‌کنم تا آنچ نباید از خوددور می‌کنم. همۀ جمع را وقت خوش شد ازین رمز.