Абулфазли мҳмдбни Аҳмади алъорФ алнўқонӣ гуфт кӣ бо шайхи бўсъид дар ншобўри бгўрстони ҳираҳи беруни шудеми бҷнозаҳи азиз . Чун баробари хоки Аҳмад тобронӣ расед , асби шайхи боистоду чашми шайх бар хоки Аҳмад тобронӣ бимонаду иксоът низ дарон хок менагирист , пас асб баранд ва гуфт : аҳмдолтобронии итклми маъаӣ .

ابوالفضل محمدبن احمد العارف النوقانی گفت کی با شیخ بوسعید در نشابور بگورستان حیره بیرون شدیم بجنازۀ عزیز. چون برابر خاک احمد طابرانی رسید، اسب شیخ بایستاد و چشم شیخ بر خاک احمد طابرانی بماند و یکساعت نیز دران خاک می‌نگریست، پس اسب براند و گفت: احمدالطابرانی یَتَکلّم مَعی.

Шайх гуфт бихоб дидам хештану устоди буъалии дқоқроу устоди абўолқсми алқшириро кӣ нишаста будем ҳар се , наДоӣ даромадӣ кӣ бархезед ва ҳар яке чизе қурбон кунед . Мо ҳар давон бархестем ва он баҷо меоварадем . Устоди бўолқсми қширӣ ҳарчанд мекушед он биҷой наметавонист овардан ва мегирист , агар он биҷой оварадӣ дар ҷаҳон чун ӯ набӯдӣ .

شیخ گفت بخواب دیدم خویشتن و استاد بوعلی دقاق را و استاد ابوالقسم القشیری را کی نشسته بودیم هر سه، ندایی درآمدی کی برخیزید و هر یکی چیزی قربان کنید. ما هر دوان برخاستیم و آن بجا می‌آوردیم. استاد بوالقسم قشیری هرچند می‌کوشید آن بجای نمی‌توانست آوردن و می‌گریست، اگر آن بجای آوردی در جهان چون او نبودی.