Хоҷаи мсъди писари хоҷаи эмоми Музаффари ҳамдон навқонӣ гуфт кӣ як рӯзи шайхи бўсъиди қудси аллоҳи рӯҳаи алъзиз бо падарам нишаста буданд . Падарами шайхро гуфт суфят нагӯям ва дарвешат нагӯям балки орифат гӯям ба камол , шайх бўсъид гуфт он буд кӣ ӯ гуяду хоҷа мсъд гуфт соинаҳи ҷаддаи ман буд вмодрми роҳатиро пеши шайхи Абӯсаиди баради бншобўру модарами дувоздаҳ солаи бўдў ҳануз бо падарами сухан никоҳ нагуфта буданд . Шайхи мордмро савол кард кӣ чаҳ номӣ ? гуфт роҳатӣ , гуфт мубораки бод ! акнӯн суфиёнро даъватӣ бояд кард , гуфт ҳеҷ чиз надорам , гуфт гадоӣ кун , гуфт чун кунам ? пас ҳамон соъати шайхро гуфт суфиёнро даъватӣ хоҳам кард , чизе бидиҳ . Шайхи пероҳану радо ҳар ду буи дод , онрои бардошту барад то бсрои миколён . Онҷои модарӣ буду духтарӣ , гуфт шайхи бўсъид аз ман даъватӣ хостааст , ман гуфтам чизе надорам , маро гуфт гадоӣ кун , ман аз вай гадоӣ кардам , ин ҳар ду бмн дод , шуморо ин бачаи арзад ? духтар бархесту бахонаи дршду ҷуфтии даст ва рнҷн биоварад ба қимати шаст динору пеш ман биниҳоду радои бардошту модар ақдӣ биоварад ҳам ба қимати шаст динору перҳани бардошт . Соъатӣ бинишастем , ман гуфтам ин ҷомҳои шайх бо ман суханӣ мегуяд , шумо медонед ? гуфтанд на . Гуфтам мегуяд ман бо ҳеҷ кас қарор нагираму дринҷо ё ман бошам ё ғайри ман , шуморо барг ин ҳаст ? гуфтанд на , гуфтам бибояд нагирист то чаҳ бояд кард . Пас эшон бархестанд ва дар радоу пероҳани бӯсаи брдоднду пеш ман ниҳоданд ва гуфтанд ин бшмои лоиқтрст , дасти врнҷну ақд ба ҳукм шумост . Бархестему пеши шайхи омадему радоу пероҳан пора карданд . Баъд аз он соинаҳ бнўқон омаду пеши хоҷа Музаффар омад ва ҳар ду сухан мегуфтанд . Соинаҳ дар фано сухан мегуфту хоҷаи Музаффар дар бақо . Хоҷаи Музаффарро сухани соинаҳ хуш омад , гуфт ҳаркии мувофиқи ту мувофиқи ҳақ ,у ҳаркии мухолифи ту мухолифи ҳақ . Соинаҳ гуфт шукри ин нисорӣ бояд ва ман ҳеҷ надорам ин роҳатиро дар кор ту кардам . Хоҷа Музаффар гуфт ман азин фориғам . Ва даҳ сол буд кӣ қавми хоҷаи Музаффари брҳмти худои таъолӣ шуда буд ва даҳ сол ки қавмаши зинда буд ҳоҷаташ набӯд . Баъди бист соли роҳатиро бхўосту хоҷаи мсъд аз вай дар вуҷӯд омад ба баракоти ҳиммату назари шайхи қудси аллоҳи рӯҳа .

خواجه مصعد پسر خواجه امام مظفر حمدان نوقانی گفت کی یک روز شیخ بوسعید قدس اللّه روحه العزیز با پدرم نشسته بودند. پدرم شیخ را گفت صوفیت نگویم و درویشت نگویم بلکه عارفت گویم به کمال، شیخ بوسعید گفت آن بوَد کی او گوید و خواجه مصعد گفت صاینه جدۀ من بود ومادرم راحتی را پیش شیخ ابوسعید برد بنشابور و مادرم دوازده ساله بودو هنوز با پدرم سخن نکاح نگفته بودند. شیخ ماردم را سؤال کرد کی چه نامی؟ گفت راحتی، گفت مبارک باد! اکنون صوفیان را دعوتی باید کرد، گفت هیچ چیز ندارم، گفت گدایی کن، گفت چون کنم؟ پس همان ساعت شیخ را گفت صوفیان را دعوتی خواهم کرد،چیزی بده. شیخ پیراهن و ردا هر دو بوی داد، آنرا برداشت و برد تا بسرای میکالیان. آنجا مادری بود و دختری، گفت شیخ بوسعید از من دعوتی خواسته است، من گفتم چیزی ندارم، مرا گفت گدایی کن، من از وی گدایی کردم، این هر دو بمن داد، شما را این بچه ارزد؟ دختر برخاست و بخانه درشد و جفتی دست و رنجن بیاورد به قیمت شصت دینار و پیش من بنهاد و ردا برداشت و مادر عقدی بیاورد هم به قیمت شصت دینار و پیرهن برداشت. ساعتی بنشستیم، من گفتم این جامهای شیخ با من سخنی می‌گوید، شما می‌دانید؟ گفتند نه. گفتم می‌گوید من با هیچ کس قرار نگیرم و درینجا یا من باشم یا غیر من، شما را برگ این هست؟ گفتند نه، گفتم بباید نگریست تا چه باید کرد. پس ایشان برخاستند و در ردا و پیراهن بوسه بردادند و پیش من نهادند و گفتند این بشما لایقترست، دست ورنجن و عقد به حکم شماست. برخاستیم و پیش شیخ آمدیم و ردا و پیراهن پاره کردند. بعد از آن صاینه بنوقان آمد و پیش خواجه مظفر آمد و هر دو سخن می‌گفتند. صاینه در فنا سخن می‌گفت و خواجه مظفر در بقا. خواجه مظفر را سخن صاینه خوش آمد، گفت هرکه موافق تو موافق حقّ، و هرکه مخالف تو مخالف حقّ. صاینه گفت شکر این نثاری باید و من هیچ ندارم این راحتی را در کار تو کردم.خواجه مظفر گفت من ازین فارغم. و ده سال بود کی قوم خواجه مظفر برحمت خدای تعالی شده بود و ده سال که قومش زنده بود حاجتش نبود. بعد بیست سال راحتی را بخواست و خواجه مصعد از وی در وجود آمد به برکات همت و نظر شیخ قدس اللّه روحه.