Овардаанд кӣ хоҷаи алии хбоз аз Марв бмиҳнаҳ омад кӣ бҷонб бовирд мешуд . Шайхи Абӯсаид дар масҷид нишаста бўдўи хоҷаи Аҳмади наср ва бисёр машойих бо ҳам буданд ва суханӣ мегуфтанд . Дар миёни сухани ҳадиси яке аз абноӣ дунё мерафт хоҷаи алӣ хбоз гуфт ореи мардӣ бо ҳимматаст , шайх гуфт ҷўомрдӣ бояд , онро ҳиммат нахонанд онро амният бихонанд . Онкии молро нафақа кунад онро амният гӯйанд на ҳиммат . Соҳиби ҳиммат он бошад ки андеша ӯ бидӯни худованди бҳичи чиз фурӯ наёяд .

آورده‌اند کی خواجه علی خباز از مرو بمیهنه آمد کی بجانب باورد می‌شد. شیخ ابوسعید در مسجد نشسته بودو خواجه احمد نصر و بسیار مشایخ با هم بودند و سخنی می‌گفتند. در میان سخن حدیث یکی از ابنای دنیا می‌رفت خواجه علی خباز گفت آری مردی با همت است، شیخ گفت جوامردی باید، آن را همت نخوانند آن را امنیت بخوانند. آنکه مال را نفقه کند آن را امنیت گویند نه همت. صاحب همت آن باشد که اندیشۀ او بدون خداوند بهیچ چیز فرو نیاید.