Хоҷаи эмоми Абубакри собӯнии шарики шайх мо бӯдааст ба мадриса ба Марв . Чун шайхро ҳол бидон дараҷа расед рӯзии хоҷаи эмоми Абубакри наздик шайх омад ва гуфт эй шайхи мо ҳар ду дар як мадрисаи шарик будему илм баҳам омухтем ҳақи таъолии турои бад-ӣни дараҷаи бузурги расонид ва ман ҳамчунин дар донишмандӣ бимонадам , сабаб чист ? шайх гуфт ёди дорӣ ки фалони рӯзи ин ҳадиси устоди моро амлокрд ки ман ҳасани исломи алмрءи таркаи молоиъниаҳ ва ҳар ду бинвиштем , чун ба хона рафтӣ чаҳ кардӣ ? гуфт ман ёд гирифтам ва ба талаб дигар шудам . Шайх гуфт мо чунин накардем , чун бахонаи шудеми ҳарчи моро аз он гзир буд аз пеши хеш барме доштему андешаи он аз дил берун мекардему ончи ногузир буд мо онрои фарои гирифтему дили худ бондишаҳи он таслим кардем ва он ҳадис ҳақаст ва пас чунонк хабар дод қул аллоҳи сами зарраами фии хўзҳми илъбўни анои бдки аллозми Фолзми бдки ногузири ту манам ногузири худро мулозим бош лои илоҳи алои ҳўи Фотхзаҳи вкило .

خواجه امام ابوبکر صابونی شریک شیخ ما بوده است به مدرسه به مرو. چون شیخ را حال بدان درجه رسید روزی خواجه امام ابوبکر نزدیک شیخ آمد و گفت ای شیخ ما هر دو در یک مدرسه شریک بودیم و علم بهم آموختیم حقّ تعالی ترا بدین درجۀ بزرگ رسانید و من همچنین در دانشمندی بماندم، سبب چیست؟ شیخ گفت یاد داری که فلان روز این حدیث استاد ما را املاکرد که مِنْ حُسنِ اسْلامِ المَرء تَرکُهُ مالایعنیهِ و هر دو بنوشتیم، چون به خانه رفتی چه کردی؟ گفت من یاد گرفتم و به طلب دیگر شدم. شیخ گفت ما چنین نکردیم، چون بخانه شدیم هرچ ما را از آن گزیر بود از پیش خویش برمی‌داشتیم و اندیشۀ آن از دل بیرون می‌کردیم و آنچ ناگزیر بود ما آنرا فرا گرفتیم و دل خود باندیشۀ آن تسلیم کردیم و آن حدیث حقّ است و پس چنانک خبر داد قُلِ اللّه ثُمَّ ذَرْهُمْ فِی خَوْضِهِمْ یَلْعَبُونَ اَنَا بُدُّکَ اللّازِم فَالْزِمْ بُدَّک ناگزیر تو منم ناگزیر خود را ملازم باش لا اِله اِلّا هُوَ فَاتَّخِذهُ وَکیلاً.