Як рӯз дар меҳанаи муаззини бонги намоз пешин мегуфту қомат овоз медод ва бегоҳ мешуду шайх аз хона берун намеомад . Муаззин чанд бори бадари сарой шайх омад ва қомат мегуфт то вақт бохр кашид , шайх берун омаду муаззин қомат гуфту намози бгзорднд ва шайх бинишасту машойиху асҳоб савол карданд кӣ эй шайх чаҳ чиз буд кӣ имрӯзи шайхи дайр берун омад ? шайх гуфт дунёи даст дар доман мо зада буд ва мегуфт ки ҳамаи чизҳо аз ту насиб доранд моро низ аз ту насиб бояд , бисёр бкўшидим ва алҳоҳ кардем , даст аз домани бндошт , чун намоз аз вақт бхўост шуд мФзлро дар кор ӯ оварадем то даст аз домани мо бдошт , ва ҳеҷ кас аз фарзандони шайхро аз дунёи зиёдат аз кафоф набӯдӣ алои фарзандони хоҷаи мФзлро кӣ эшон ҳама бо мол ва сирват буданду ҳрк аз фарзандони шайх дар кӯии дунёи қадамии ниҳоди бештари фарзандони хоҷа мФзл буданд .

یک روز در میهنه مؤذن بانگ نماز پیشین می‌گفت و قامت آواز می‌داد و بیگاه می‌شد و شیخ از خانه بیرون نمی‌آمد. مؤذن چند بار بدر سرای شیخ آمد و قامت می‌گفت تا وقت بآخر کشید، شیخ بیرون آمد و مؤذن قامت گفت و نماز بگزاردند و شیخ بنشست و مشایخ و اصحاب سؤال کردند کی ای شیخ چه چیز بود کی امروز شیخ دیر بیرون آمد؟ شیخ گفت دنیا دست در دامن ما زده بود و می‌گفت که همه چیزها از تو نصیب دارند ما را نیز از تو نصیب باید، بسیار بکوشیدیم و الحاح کردیم، دست از دامن بنداشت، چون نماز از وقت بخواست شد مفضل را در کار او آوردیم تا دست از دامن ما بداشت، و هیچ کس از فرزندان شیخ را از دنیا زیادت از کفاف نبودی الا فرزندان خواجه مفضل را کی ایشان همه با مال و ثروت بودند و هرک از فرزندان شیخ در کوی دنیا قدمی نهاد بیشتر فرزندان خواجه مفضل بودند.