Дар он вақт кӣ шайхи бншобўр буд ва аз ҷавониб инкорҳо менамуданду устоди эмоми ҳам аз он мункирони бўдў дар охрчўн ба маҷлис шайх омад ва он инкор вай намонад гоҳ гоҳе дар андаруни устоди эмом аз роҳи одамигарӣ андакии доварӣ май буд . Рӯзӣ дар хизмати шайхи бкўиии фурӯ май рафтанд , сегӣ бегона бдонкўӣ даромад , сегон маҳаллаи бикбор бонг даргирифтанд ва дар он саги афтоданд ва ӯро маҷрӯҳ карданд ва аз онҷо берун карданд шайхи Аннани бозкшид ва гуфт бўсъиди дарин шаҳр ғарибаст бовай сегӣ нишоед кард . Он инкору доварии бакулӣ аз андаруни устод эмом бархесту сафои пазируфт .

در آن وقت کی شیخ بنشابور بود و از جوانب انکارها می‌نمودند و استاد امام هم از آن منکران بودو در آخرچون به مجلس شیخ آمد و آن انکار وی نماند گاه گاهی در اندرون استاد امام از راه آدمی گری اندکی داوری می‌بود. روزی در خدمت شیخ بکویی فرو می‌رفتند، سگی بیگانه بدانکوی درآمد، سگان محله بیکبار بانگ درگرفتند و در آن سگ افتادند و او را مجروح کردند و از آنجا بیرون کردند شیخ عنان بازکشید و گفت بوسعید درین شهر غریب است باوی سگی نشاید کرد. آن انکار و داوری بکلی از اندرون استاد امام برخاست و صفا پذیرفت.