Хоҷаи абдукарим кӣ ходими хоси шайх буд ва аз ншобўр бӯдааст , гуфт ман кӯдак будам кӣ падарами марои бхдмти шайх бўсъид оварад . Чун падарами бозгашт ва ман бхдмти шайхи бостодми чашми шайхи бррўоқи хонақоҳ бар хошокӣ афтод андохта , шайх ишорат кард ки биор . Ман пеши шайхи барадам , шайх гуфт бзбони шумо инро чаҳ гӯйанд ? гуфтам хошаҳ . Гуфт бдонки дунёу охирати хошаҳи ин роҳаст , то аз роҳ барнадорӣ бмқсўд нарисӣ кӣ меҳтари олами алайҳи ассалом чунин фармуд кӣ адноҳои амотаҳи алозии ани алтриқ . Камтари дараҷа аз дараҷа имон онаст ки хошаҳ аз роҳ бурдорӣ , пас гуфт ҳарч на худои ронаи чиз , ва ҳар ки на худоиро на кас ! онҷо кӣ туе ҳама дӯзахасту онҷо кӣ тўнистии ҳама биҳиштаст .

خواجه عبدالکریم کی خادم خاص شیخ بود و از نشابور بوده است، گفت من کودک بودم کی پدرم مرا بخدمت شیخ بوسعید آورد. چون پدرم بازگشت و من بخدمت شیخ باستادم چشم شیخ بررواق خانقاه بر خاشاکی افتاد انداخته، شیخ اشارت کرد که بیار. من پیش شیخ بردم، شیخ گفت بزبان شما این را چه گویند؟ گفتم خاشه. گفت بدانک دنیا و آخرت خاشۀ این راه است، تا از راه برنداری بمقصود نرسی کی مهتر عالم علیه السلام چنین فرمود کی ادناها اِماطَةُ الْاذی عن الطَّریقِ. کمتر درجۀ از درجۀ ایمان آنست که خاشه از راه برداری، پس گفت هرچ نه خدای رانه چیز، و هر که نه خدای را نه کس! آنجا کی تویی همه دوزخست و آنجا کی تونیستی همه بهشت است.