Пери ҳубии дарзии хос шайх бӯдааст . Рӯзии ҷомаи шайхи дӯхта буд вақти қилўлаҳ буду шайхи сарбози ниҳодау ходими хос бар болини шайх буд , бо мрўҳаҳ дар даст абдукарим гуфт чаҳ вақт инаст ? пер ҳубӣ гуфт ҳарҷо кӣ ту дар ганҷии ман низ дргнҷм , хоҷаи абдукарим мрўҳаҳ биниҳоду дастӣ чанд биравӣ зад , чун ҳафт бор даст зад шайх гуфт бас . Пери ҳубӣ берун омад ва бо хоҷаи наҷҷор шикоят кард . Чун шайхи намози дигар берун омад хоҷаи наҷҷор бо шайх гуфт кӣ ҷавонони даст бар перон дароз мекунанд , шайх чӣ гуяд ? шайх гуфт дасти хоҷаи абдукарими дасти мо буд , баъд аз он ҳеҷ касе ҳеҷ нагуфт .

پیر حبی درزی خاص شیخ بوده است. روزی جامۀ شیخ دوخته بود وقت قیلوله بود و شیخ سرباز نهاده و خادم خاص بر بالین شیخ بود، با مروحۀ در دست عبدالکریم گفت چه وقت اینست؟ پیر حبی گفت هرجا کی تو در گنجی من نیز درگنجم، خواجه عبدالکریم مروحه بنهاد و دستی چند بروی زد، چون هفت بار دست زد شیخ گفت بس. پیر حبی بیرون آمد و با خواجه نجار شکایت کرد. چون شیخ نماز دیگر بیرون آمد خواجه نجار با شیخ گفت کی جوانان دست بر پیران دراز می‌کنند، شیخ چی گوید؟ شیخ گفت دست خواجه عبدالکریم دست ما بود، بعد از آن هیچ کسی هیچ نگفت.